Posłańcy śmierci

W dawnych czasach pewien olbrzym podróżował wielką drogą, gdy nagle wyskoczył przed nim nieznany mężczyzna i krzyknął: „Stój, ani kroku dalej!”

„Co!” krzyknął olbrzym, „stworzenie, które mogę zgnieść w palcach, chce mi zagrodzić drogę? Kim ty jesteś, że śmiesz mówić tak śmiało?”

„Jestem Śmierć” – odpowiedział drugi. „Nikt mi się nie sprzeciwi, a ty też musisz słuchać moich rozkazów”. Olbrzym jednak odmówił i zaczął walczyć ze Śmiercią. Była to długa, zacięta walka, w końcu olbrzym zyskał przewagę i uderzył Śmierć pięścią, tak że upadła o kamień. Olbrzym odszedł, a Śmierć leżała tam pokonana i tak słaba, że ​​nie mogła się podnieść. „Co teraz będzie” – powiedział – „jeśli będę leżał tu w kącie? Nikt nie umrze na świecie, a będzie tak zatłoczony, że nie będą mieli miejsca, by stanąć obok siebie”. W międzyczasie drogą nadszedł młody człowiek, silny i zdrowy, śpiewający piosenkę i rozglądający się na wszystkie strony. Widząc omdlałego, podszedł do niego ze współczuciem, podniósł go, nalał mu z manierki wzmacniającego napoju i czekał, aż odzyska przytomność.

„Czy wiesz,” zapytał nieznajomy, wstając, „kim jestem i kim jest ten, komu znów pomogłeś stanąć na nogi?”

„Nie” – odpowiedział młodzieniec – „nie znam cię”.

„Jestem Śmiercią” – powiedział. „Nikogo nie oszczędzam i nie mogę zrobić wyjątku w stosunku do ciebie, ale żebyś zobaczył, jak bardzo jestem wdzięczny, obiecuję ci, że nie napadnę na ciebie niespodziewanie, lecz wyślę do ciebie posłańców, zanim przybędę i cię zabiorę”.

„No cóż” – powiedział młodzieniec – „to już coś, że będę wiedział, kiedy przyjedziesz, a przynajmniej będę bezpieczny od ciebie przez tak długi czas”. Po czym ruszył w dalszą drogę, był beztroski, cieszył się życiem i żył beztrosko. Lecz młodość i zdrowie nie trwały długo, wkrótce nadeszły choroby i smutki, które dręczyły go za dnia, a nocą odbierały mu spokój. „Umrzeć nie chcę” – powiedział sobie – „bo śmierć wyśle ​​swoich posłańców wcześniej, ale chciałbym, żeby te okropne dni choroby się skończyły”. Gdy tylko poczuł się lepiej, znów zaczął żyć radośnie. Aż pewnego dnia ktoś poklepał go po ramieniu.

Rozejrzał się, a Śmierć stanęła za nim i rzekła: „Pójdź za mną, nadeszła godzina twojego odejścia z tego świata”.

„Cóż” – odparł mężczyzna – „chcesz złamać słowo? Czyż nie obiecałeś mi, że wyślesz do mnie posłańców, zanim sam przybędziesz? Nie widziałem żadnego!”

„Cisza!” odpowiedziała Śmierć. „Czyż nie wysyłałam do ciebie jednego posłańca po drugim? Czyż gorączka nie przyszła i nie uderzyła cię, i nie wstrząsnęła, i nie powaliła? Czyż zawroty głowy nie zamroczyły ci głowy? Czyż podagra nie szarpała cię we wszystkich członkach? Czyż nie śpiewało ci w uszach? Czyż ból zębów nie kąsał cię w policzki? Czyż nie zrobiło ci się ciemno przed oczami? A poza tym wszystkim, czyż mój brat Sen nie przypominał ci o mnie każdej nocy? Czyż nie leżałeś w nocy, jakbyś już był martwy?” Człowiek nie mógł odpowiedzieć; poddał się swojemu losowi i odszedł ze Śmiercią.