เหตุใดเขาจึงลังเล

ชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าซูบผอมซีดเซียว แสดงออกถึงความเศร้าโศกและความทุกข์ทรมานอย่างลึกซึ้ง รีบวิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์โพสต์ด้วยความตื่นเต้น

บรรณาธิการวรรณกรรมนั่งอยู่คนเดียวในมุมห้อง และชายคนนั้นก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้ๆ แล้วพูดว่า:

“ขออภัยด้วยครับท่าน ที่ผมต้องนำปัญหาของผมมาบอกท่าน แต่ผมจำเป็นต้องระบายความในใจให้ใครสักคนฟัง ผมเป็นคนที่ทุกข์ที่สุดในชีวิต สองเดือนก่อน ในเมืองเล็กๆ ที่เงียบสงบทางตะวันออกของรัฐเท็กซัส มีครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่อย่างสงบสุขและพึงพอใจ เฮเซคียาห์ สกินเนอร์เป็นหัวหน้าครอบครัว และเขารักภรรยาของเขามากแทบจะเทิดทูน ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะรักเขาตอบอย่างเต็มที่ แต่แล้ว...เธอกลับหลอกลวงเขา คำกล่าวอ้างเรื่องความรักของเธอเป็นเพียงคำโกหกที่หวานหอม เพื่อหลอกล่อและทำให้เขาตาบอด เธอหลงรักวิลเลียม แวกสตาฟฟ์ เพื่อนบ้าน ซึ่งวางแผนอย่างแยบยลเพื่อเอาชนะใจเธอ เธอฟังคำอ้อนวอนของแวกสตาฟฟ์และหนีไปกับเขา ทิ้งสามีไว้กับบ้านที่พังทลายและหัวใจที่แตกสลาย ท่านไม่เห็นใจผมบ้างหรือครับ?”

“แน่นอนครับ” บรรณาธิการฝ่ายวรรณกรรมกล่าว “ผมเข้าใจความเจ็บปวด ความเศร้าโศก และความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสที่คุณต้องเผชิญ”

ชายคนนั้นกล่าวต่อว่า “บ้านของเฮเซคียาห์ สกินเนอร์ถูกทิ้งร้างมาสองเดือนแล้ว และหญิงคนนี้กับแวกสตาฟก็หนีเอาตัวรอดจากความโกรธแค้นของเขามาตลอด”

บรรณาธิการฝ่ายวรรณกรรมถามว่า “คุณตั้งใจจะทำอะไร?”

“ผมแทบไม่รู้เลย ผมไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นอีกต่อไปแล้ว แต่ผมก็หนีพ้นความทรมานที่จิตใจผมต้องเผชิญอยู่ทุกวันไม่ได้”

ในขณะนั้นเอง ได้ยินเสียงผู้หญิงแหลมๆ ดังมาจากห้องทำงานด้านนอก สอบถามบางอย่างกับเด็กส่งเอกสาร

“พระเจ้าช่วย! เสียงของนาง!” ชายคนนั้นพูดพลางลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก “ฉันต้องออกไปจากที่นี่เร็ว! ไม่มีทางหนีเลยหรือ? หน้าต่าง—ประตูข้าง—ที่ไหนก็ได้ก่อนที่นางจะเจอฉัน”

บรรณาธิการวรรณกรรมลุกขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“น่าละอายเหลือเกินครับ” เขากล่าว “อย่าทำตัวไม่คู่ควรเช่นนั้นเลย จงเผชิญหน้ากับภรรยาที่ไม่ซื่อสัตย์ของคุณ สกินเนอร์ และประณามเธอที่ทำลายชีวิตและครอบครัวของคุณ ทำไมคุณถึงลังเลที่จะปกป้องเกียรติและสิทธิของคุณ?”

“คุณไม่เข้าใจ” ชายคนนั้นกล่าว ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกลัวและความวิตกกังวล ขณะปีนออกทางหน้าต่างไปยังเพิง “ผมชื่อวิลเลียม แวกสตาฟ”