คำอ้อนวอนของคนแปลกหน้า

เขามีรูปร่างสูงโปร่ง มีดวงตาสีเทาคมกริบ และใบหน้าเคร่งขรึม เสื้อโค้ทสีเข้มของเขาติดกระดุมสูงและมีทรงคล้ายนักบวช กางเกงสีเทาปนดำของเขาเกือบจะสูงถึงปลายรองเท้า แต่หมวกทรงสูงของเขานั้นดูน่าเคารพนับถืออย่างปฏิเสธไม่ได้ และใครๆ ก็คงบอกว่าเขาเป็นนักเทศน์ชนบทที่ออกมาพักผ่อน เขาขับรถม้าคันเล็ก และเขาหยุดรถและลงจากรถเมื่อมาถึงที่ซึ่งมีชายห้าหรือหกคนนั่งอยู่บนระเบียงที่ทำการไปรษณีย์ในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งในรัฐเท็กซัส

“เพื่อนๆ ของผม” เขากล่าว “พวกคุณดูเหมือนจะเป็นคนฉลาด และผมรู้สึกว่าเป็นหน้าที่ของผมที่จะต้องพูดอะไรสักเล็กน้อยเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เลวร้ายและน่าเศร้าที่เกิดขึ้นในส่วนนี้ของประเทศ ผมหมายถึงความโหดร้ายป่าเถื่อนที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ในเมืองที่เจริญที่สุดบางแห่งของเท็กซัส เมื่อมนุษย์ที่ถูกสร้างขึ้นตามพระฉายาของพระผู้สร้างถูกทรมานอย่างโหดร้ายแล้วถูกเผาอย่างไม่เป็นมนุษย์ในที่สาธารณะ ต้องมีการดำเนินการบางอย่างเพื่อลบความอัปยศออกจากชื่อเสียงที่ดีของรัฐของคุณ คุณเห็นด้วยกับผมหรือไม่?”

“คุณมาจากเมืองแกลเวสตันหรือเปล่าครับ คนแปลกหน้า?” ชายคนหนึ่งถาม

“ไม่ครับ ผมมาจากแมสซาชูเซตส์ ดินแดนแห่งเสรีภาพของคนผิวดำผู้ถูกกดขี่ และเป็นบ้านของเหล่าผู้ปกป้องอุดมการณ์ของเขา การเผาทำลายเหล่านี้ทำให้พวกเราต้องหลั่งน้ำตาเป็นเลือด และผมมาที่นี่เพื่อดูว่าผมจะสามารถทำให้คุณสงสารเขาได้หรือไม่”

“ฉันว่าพวกคุณขับรถต่อไปเถอะ” หนึ่งในกลุ่มกล่าว “เราจะดูแลตัวเอง และตราบใดที่คนผิวดำยังคงก่ออาชญากรรมเช่นนี้ เราก็จะลงโทษพวกเขาตราบเท่าที่พวกเขายังทำอยู่”

“และพวกเจ้าจะไม่สำนึกผิดต่อชีวิตที่พวกเจ้าได้คร่าไปโดยใช้ไฟอันน่าสะพรึงกลัวหรือ?”

“ไม่มีใครสำนึกผิด”

“และท่านจะยังคงลงโทษพวกเขาด้วยความทุกข์ทรมานอันน่าสยดสยองจากการถูกเผาจนตายต่อไปอีกหรือ?”

“หากสถานการณ์เอื้ออำนวย”

“เอาล่ะ สุภาพบุรุษทั้งหลาย ในเมื่อพวกท่านตั้งใจแน่วแน่ขนาดนี้ ผมขอขายไม้ขีดไฟราคาถูกที่สุดเท่าที่พวกท่านเคยเห็นมาให้พวกท่านสักสองสามโหล เชิญออกมาดูที่รถม้าได้เลย รับประกันว่าไม่ติดไฟในลมแรง และจุดติดได้กับทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นไม้ อิฐ กระจก กางเกงชั้นใน พื้นรองเท้า และเหล็ก พวกท่านจะซื้อกี่กล่องครับ สุภาพบุรุษทั้งหลาย?”