Apel Nieznajomego

Był wysoki i kanciasty, miał bystre szare oko i poważną twarz. Jego ciemny płaszcz był wysoko zapięty i miał krój nieco duchowny. Spodnie w kolorze pieprzu i soli sięgały mu prawie do cholewek butów, ale jego wysoki kapelusz był niewątpliwie godny szacunku i można by powiedzieć, że był wiejskim kaznodzieją na wakacjach. Jechał lekkim wozem i zatrzymał się, gdy podszedł do miejsca, gdzie na ganku poczty w małym miasteczku w Teksasie siedziało pięciu lub sześciu mężczyzn.

„Przyjaciele” – powiedział – „wszyscy wyglądacie na inteligentnych ludzi i czuję się w obowiązku powiedzieć wam kilka słów o okropnym i opłakanym stanie rzeczy panującym obecnie w tej części kraju. Mam na myśli straszliwe barbarzyństwa, do których doszło niedawno w jednych z najbardziej cywilizowanych miast Teksasu, kiedy to istoty ludzkie stworzone na obraz Stwórcy poddano okrutnym torturom, a następnie nieludzko spalono na ulicach. Trzeba coś zrobić, aby zmyć to piętno z dobrego imienia waszego stanu. Czy się ze mną nie zgadzacie?”

„Czy jesteś z Galveston, nieznajomy?” zapytał jeden z mężczyzn.

„Nie, proszę pana. Pochodzę z Massachusetts, kolebki wolności uciśnionego Murzyna i ojczyzny obrońców jego sprawy. Te pożary sprawiają, że płaczemy krwawymi łzami i jestem tu, by sprawdzić, czy uda mi się poruszyć wasze serca, byście okazali mu współczucie”.

„Chyba równie dobrze możecie jechać dalej” – powiedział jeden z członków grupy. „Będziemy o siebie dbać i dopóki Murzyni będą popełniać swoje zbrodnie, będziemy ich karać”.

„I nie będziecie żałować życia, które zabraliście straszliwym działaniem ognia?”

„Nikt nie żałuje.”

„I nadal będziesz ich skazywał na straszne cierpienie poprzez spalenie żywcem?”

„Jeśli wymaga tego okazja.”

„No cóż, panowie, skoro jesteście tak zdeterminowani, chcę wam sprzedać kilka najtańszych zapałek, jakie kiedykolwiek widzieliście. Wyjdźcie na wóz i je zobaczcie. Obowiązkowo nie wychodzić na zewnątrz przy silnym wietrze i krzesać o cokolwiek: drewno, cegły, szkło, pantaloniki, podeszwy butów i żelazo. Ile pudełek weźmiecie, panowie?”