ความตกใจ
อ่านเรื่องสั้นฉบับเต็มเรื่อง “ความตกใจ” โดย โอ. เฮนรี
เมื่อวานนี้ ชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าซีดเซียว สวมผ้าห่มขนสัตว์ และถือไม้เรียวเล็กอยู่ในมือ เดินโซเซเข้าไปในร้านขายยาแห่งหนึ่งในเมืองฮิวสตัน แล้วพิงเคาน์เตอร์ โดยมืออีกข้างแนบไว้กับหน้าอกแน่น
พนักงานขายหยิบแก้วตวงมา แล้วรินเหล้าหนึ่งออนซ์ลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นให้เขา ชายคนนั้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว
พนักงานถามว่า "รู้สึกดีขึ้นหรือยัง?"
“นิดหน่อย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงได้ตกใจขนาดนี้ แทบยืนไม่ไหวแล้ว อีกนิดเดียวเองนะ—”
พนักงานขายยื่นวิสกี้ให้เขาอีกหนึ่งออนซ์
“ชีพจรของผมกลับมาเต้นอีกแล้วครับ” ชายคนนั้นกล่าว “แต่มันแย่มากเลย!”
“ตกจากเกวียนเหรอ?” พนักงานถาม
“ไม่ ไม่เชิงค่ะ”
“ลื่นล้มเพราะเปลือกกล้วยเหรอ?”
“ฉันว่าไม่ดีกว่า ฉันเริ่มจะเป็นลมอีกแล้ว ถ้าคุณ—”
พนักงานผู้ใจดีได้ให้ยาปลุกประสาทชนิดที่สามแก่ผู้ป่วย
“รถรางทับคุณเหรอ?” เขาถาม
“ไม่” ชายหน้าซีดกล่าว “ฉันจะเล่าให้ฟังว่ามันเป็นยังไง เห็นชายหน้าแดงก่ำที่กำลังสบถและเต้นอยู่ตรงมุมถนนนั่นไหม?”
"ใช่."
“เขาทำได้แล้ว ฉันไม่คิดว่าฉันจะยืนอยู่ได้อีกนานแล้ว ขอบคุณนะ”
ชายคนนั้นสลัดยาปลุกพลังเม็ดที่สี่ทิ้งไป และอาการก็เริ่มดีขึ้น
พนักงานถามว่า “ฉันควรเรียกหมอมาดีไหมคะ”
“ไม่ ฉันว่าไม่นะ ความใจดีของคุณทำให้ฉันฟื้นคืนชีพ ฉันจะเล่าให้ฟัง ฉันมีแมงมุมของเล่นตัวหนึ่งผูกติดกับเชือกที่ปลายไม้ แล้วฉันก็เห็นชายหน้าแดงคนนั้นนั่งอยู่บนบันไดหน้าบ้านหันหลังให้ฉัน ฉันเลยปล่อยแมงมุมลงไปเหนือหัวเขาตรงหน้าจมูกเขา ตอนนั้นฉันยังไม่รู้จักเขาเลย”
“เขาหกล้มหงายหลังไปโดนที่ขูดเท้าบาดหู และฟันปลอมราคาหกสิบดอลลาร์ก็หักไปชุดหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นเป็นเจ้าของบ้านของฉัน และฉันค้างค่าเช่าเขาอยู่ 37 ดอลลาร์ แถมเขายังจำนองวัวของฉันอยู่ 10 ดอลลาร์ และขู่ว่าจะหักหลังฉันด้วย ฉันแอบเข้ามาที่นี่และเขายังไม่เห็นฉันเลย ความรู้สึกตกใจของฉันตอนที่เห็นว่าเป็นใครนั้นมันแย่มาก ถ้าคุณมีเหล้าแบบนั้นอีกสักหน่อยตอนนี้ ฉัน—”
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
