สถานีตรวจอากาศที่เก้า

สถานีเก้าส่งสัญญาณเตือนเดิมทุกเช้า: โอกาสสูงที่น้ำจะกลับมา ดวงจันทร์ไม่มีเมฆ บรรยากาศเบาบางเกินกว่าจะมีฝน และน้ำของอาณานิคมก็มาถึงในสภาพแช่แข็งในถังบรรทุกสินค้า หัวหน้างานของลีน่าระบุว่าสัญญาณเตือนนั้นเป็นความผิดพลาดของเซ็นเซอร์และให้แผงวงจรใหม่แก่เธอ

สถานีตั้งอยู่เลยถนนเหมืองเก่าไป ห่างจากโดมความดันสามชั่วโมง ลีนาขับรถไปที่นั่นคนเดียว โดยตามรอยเสาไม้สีขาวที่จมอยู่ในฝุ่นสีสนิมครึ่งหนึ่ง เมื่อถึงสถานี แผงวงจรก็ทดสอบแล้วไม่มีปัญหา เครื่องมือต่างๆ ก็เช่นกัน มีแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ผ่านพื้นทุกๆ สี่สิบเจ็ดวินาที

เธอเปิดสมุดบันทึกการบำรุงรักษา สิบสองปีก่อนที่เหมืองจะปิดตัวลง วิศวกรได้ฝังเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนไว้ใต้สถานี มันทำหน้าที่ดึงความชื้นจากควันไอเสีย คำสั่งปิดระบบระบุว่าเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนถูกทำให้ว่างเปล่าแล้ว แต่การวัดอุณหภูมิกลับบ่งชี้เป็นอย่างอื่น

ลีนาหย่อนกล้องลงไปในท่อตรวจสอบ ด้านล่างลงไป น้ำแข็งสีฟ้าเต็มห้องขนาดเท่าห้องประชุมของอาณานิคม มีลำธารเล็กๆ ไหลอยู่ตามขอบ ทุกๆ สี่สิบเจ็ดวินาที ปั๊มจะสูบน้ำแข็งขึ้นมาหนึ่งถ้วยใส่ท่อส่งกลับที่แตก แล้วน้ำแข็งก็จะแข็งตัวอีกครั้ง

เธอส่งภาพเหล่านั้นกลับบ้าน หัวหน้างานสั่งให้เธอปิดระบบเตือนภัยและออกไป ห้องทดลองตั้งอยู่บนพื้นที่สัมปทานแร่ที่มีข้อพิพาท การกู้คืนใดๆ จะต้องมีการสำรวจ การไต่สวนเรื่องกรรมสิทธิ์ และการอนุญาตจากบริษัทที่เรือของพวกเขาหยุดเข้ามาเมื่อหกปีก่อน

เย็นวันนั้น อาณานิคมได้จำกัดการใช้ห้องอาบน้ำเป็นสัปดาห์ที่สามแล้ว ความล่าช้าในการขนส่งสินค้าได้กลายเป็นปัญหาเรื่องเชื้อเพลิง ลีนาเฝ้ามองเด็กๆ เติมน้ำใส่ถุงน้ำดื่มจากก๊อกในห้องเรียน โดยกดอย่างระมัดระวังเพื่อประหยัดน้ำหยดสุดท้าย

เธอกลับไปยังไนน์พร้อมกับโดรนสำรวจ เธอไม่ได้เปิดผนึกหรือเริ่มเดินเครื่องสูบน้ำ แต่เธอทำการสำรวจแผนที่ของห้องใต้ดิน ท่อที่ฝังอยู่ และหลักเขตแดน น้ำแข็งพาดผ่านพื้นที่สัมปทานสองแห่ง สายน้ำที่ไหลกลับข้ามเขตแดนที่สามเข้าไปในเขตสงวนฉุกเฉินสาธารณะ ซึ่งจัดตั้งขึ้นก่อนที่อาณานิคมจะมีชื่อเรียก

หัวหน้างานของเธอมองแผนที่อยู่นาน “การเสิร์ฟกาแฟหนึ่งแก้วทุกๆ สี่สิบเจ็ดวินาทีคงไม่ช่วยอะไรเราหรอก”

“ปั๊มน้ำจะไม่ทำงานหรอก” ลีน่ากล่าว “แต่แหล่งสำรองน้ำจะทำงาน เราได้รับอนุญาตให้บำรุงรักษาแล้ว”

พวกเขาใช้เวลาเก้าวันในการเปลี่ยนท่อและทดสอบน้ำที่ละลายจากหิมะ ถังเก็บน้ำที่ปลอดภัยถังแรกเต็มในวันพุธ ไม่มีใครประกาศว่าเป็นปาฏิหาริย์ น้ำยังคงต้องการพลังงาน ตัวกรอง และผู้คนที่เต็มใจจะซ่อมแซมสิ่งต่างๆ

สถานีที่เก้าหยุดส่งสัญญาณเตือนในที่สุด แทนที่ด้วยข้อความแจ้งการบำรุงรักษาทั่วไปว่า: ท่อส่งน้ำกลับกำลังทำงาน ลีนาพิมพ์ข้อความนั้นและติดไว้เหนือตารางเวลาอาบน้ำ ด้านล่างนั้น มีคนเขียนโน้ตด้วยลายมือขอให้ทุกคนประหยัดน้ำต่อไป