Dziewiąta Stacja Meteorologiczna

Stacja Dziewięć wysyłała to samo ostrzeżenie każdego świtu: WYSOKIE PRAWDOPODOBIEŃSTWO POWROTU WODY. Księżyc był bezchmurny. Atmosfera była zbyt rzadka, by padał deszcz, a woda do kolonii dotarła zamrożona w zbiornikach ładunkowych. Kierownik Leeny oznaczył ostrzeżenie jako usterkę czujnika i wręczył jej nową deskę rozdzielczą.

Stacja stała za starą drogą górniczą, trzy godziny drogi od kopuł ciśnieniowych. Leena jechała tam sama, podążając za białymi palikami na wpół zakopanymi w rdzawym pyle. Na stacji deska okazała się czysta. Podobnie jak instrumenty. Co czterdzieści siedem sekund podłoga przeszywała lekka wibracja.

Otworzyła dziennik konserwacji. Dwanaście lat wcześniej, przed zamknięciem kopalni, inżynierowie zakopali pod stacją wymiennik ciepła. Odzyskiwał on wilgoć z oparów spalin. W nakazie zamknięcia napisano, że został opróżniony. Odczyty temperatury sugerowały co innego.

Leena opuściła kamerę przez rurę inspekcyjną. Daleko w dole, niebieski lód wypełniał komorę wielkości sali zgromadzeń kolonii. Wzdłuż jej krawędzi płynął wąski strumień. Co czterdzieści siedem sekund pompa pompowała kubek wody do pękniętego przewodu powrotnego, gdzie ponownie zamarzała.

Wysłała zdjęcia do domu. Jej przełożony nakazał jej wyłączenie ostrzeżenia i opuszczenie kopalni. Komora znajdowała się na spornej koncesji na wydobycie minerałów. Wszelkie wydobycie wymagałoby przeprowadzenia badania, przesłuchania właścicieli i uzyskania zgody firmy, której statki przestały przypływać sześć lat temu.

Tego wieczoru kolonia racjonowała prysznice już trzeci tydzień. Opóźnienie w dostawie ładunku stało się problemem paliwowym. Leena obserwowała, jak dzieci napełniają saszetki z wodą z kranu w klasie, ostrożnie naciskając, aby zachować ostatnie krople.

Wróciła do Nine z dronem pomiarowym. Nie zerwała plomb ani nie uruchomiła pomp. Zamiast tego zmapowała komorę, zakopane rury i paliki graniczne. Lód leżał na dwóch dzierżawach. Linia powrotna przecinała trzecią granicę, prowadzącą do rezerwatu ratunkowego, utworzonego zanim kolonia otrzymała nazwę.

Jej przełożony długo wpatrywał się w mapę. „Kubek co czterdzieści siedem sekund nas nie uratuje”.

„Pompa nie będzie działać” – powiedziała Leena. „Rezerwa będzie działać. Mamy już pozwolenie na jej utrzymanie”.

Poświęcili dziewięć dni na wymianę rury i badanie wody roztopowej. Pierwszy bezpieczny zbiornik napełnił się w środę. Nikt nie ogłosił cudu; woda nadal wymagała prądu, filtrów i ludzi gotowych do naprawy.

Stacja Dziewiąta w końcu przestała wysyłać ostrzeżenie. W jego miejsce pojawił się zwykły komunikat konserwacyjny: LINIA POWROTNA DZIAŁA. Leena wydrukowała ten komunikat i przypięła go nad harmonogramem pryszniców. Pod nim ktoś dodał odręczną notatkę z prośbą o oszczędzanie wody.