Het negende weerstation

Station Negen verstuurde elke ochtend dezelfde waarschuwing: GROTE KANS OP TERUGKEER VAN WATER. De maan was wolkenloos. De atmosfeer was te ijl voor regen en het water van de kolonie arriveerde bevroren in de vrachttanks. Leena's leidinggevende noteerde de waarschuwing als een sensorfout en gaf haar een vervangend bord.

Het station lag voorbij de oude mijnweg, drie uur rijden van de drukkoepels. Leena reed er alleen heen, de witte markeringen volgend die half begraven lagen in roestkleurig stof. Bij het station bleek het bord schoon te zijn. Dat gold ook voor de instrumenten. Elke zevenenveertig seconden ging er een zwakke trilling door de vloer.

Ze opende het onderhoudslogboek. Twaalf jaar eerder, voordat de mijnen werden gesloten, hadden ingenieurs een warmtewisselaar onder de centrale begraven. Deze ving vocht op uit de uitlaatgassen. In het sluitingsbevel stond dat de warmtewisselaar was geleegd. De temperatuurmetingen wezen echter op iets anders.

Leena liet een camera door een inspectiebuis zakken. Ver beneden vulde blauw ijs een ruimte zo groot als de vergaderzaal van de kolonie. Een smal stroompje liep langs de rand. Elke zevenenveertig seconden pompte een pomp een kopje ijs omhoog in een gebarsten retourleiding, waar het opnieuw bevroor.

Ze stuurde de foto's naar huis. Haar leidinggevende gaf haar opdracht de waarschuwing uit te schakelen en te vertrekken. De kamer bevond zich op een omstreden mijnbouwconcessie. Elke vorm van teruggave zou een onderzoek, een hoorzitting over het eigendomsrecht en toestemming van het bedrijf vereisen, waarvan de schepen zes jaar geleden waren gestopt met aankomen.

Die avond werden de douches in de kolonie voor de derde week op rij gerantsoeneerd. Een vertraging in de levering van goederen was een brandstofprobleem geworden. Leena keek toe hoe kinderen drinkzakjes vulden bij de kraan in het klaslokaal, waarbij ze zorgvuldig drukten om de laatste druppels te bewaren.

Ze keerde terug naar Nine met de verkenningsdrone. Ze verbrak de zegels niet en zette de pompen niet aan. In plaats daarvan bracht ze de ijskamer, de ondergrondse leidingen en de grenspalen in kaart. Het ijs lag verspreid over twee pachtgebieden. De retourleiding kruiste een derde grens, het openbare noodreservaat, dat was opgericht voordat de kolonie een naam had.

Haar leidinggevende bekeek de kaart lange tijd. "Een kopje koffie elke zevenenveertig seconden gaat ons niet redden."

'De pomp zal het niet doen,' zei Leena. 'Het reservoir wel. We hebben al toestemming om het te onderhouden.'

Ze waren negen dagen bezig met het vervangen van de leiding en het testen van het smeltwater. De eerste veilige tank werd op een woensdag gevuld. Niemand sprak van een wonder; water vereist nog steeds elektriciteit, filters en mensen die bereid zijn dingen te repareren.

Station Negen stopte eindelijk met het versturen van de waarschuwing. In plaats daarvan kwam er een gewoon onderhoudsbericht: RETOURLIJN IN BEDRIJF. Leena printte dat bericht uit en hing het boven het doucheschema. Daaronder voegde iemand een handgeschreven briefje toe met het verzoek aan iedereen om water te blijven besparen.