พูดถึงเรื่องลมแรง
อ่านเรื่องสั้นฉบับเต็มเรื่อง “พูดถึงลมแรง” โดย โอ. เฮนรี
ชายผู้มีใบหน้าสีแทนและท่าทางสง่างามเป็นนักเดินทางตัวยง เพิ่งกลับมาจากการเดินทางรอบโลก เขามานั่งอยู่หน้าเตาที่ร้านลัมลอร์ และมีมือกลองสี่ห้าคนและผู้คนในเมืองฟังเรื่องราวของเขาด้วยความสนใจเป็นอย่างยิ่ง
เขากำลังพูดถึงพายุลมแรงที่เกิดขึ้นในอเมริกาใต้ เมื่อหญ้ายาวในทุ่งหญ้าปัมปัสถูกพัดจนแบนราบโดยพายุเฮอริเคน จนถูกตัดเป็นแถบและนำไปขายเป็นเสื่อฟางคุณภาพดีที่สุด
เขายังกล่าวถึงความฉลาดหลักแหลมของฝูงวัวป่า ซึ่งเขาบอกว่าถึงแม้จะถูกพายุเฮอริเคนรุนแรงพัดกระหน่ำและถูกบังคับให้เร่ร่อนอยู่หลายวันก่อนที่น้ำท่วมในฤดูฝนจะมาถึง แต่พวกมันก็ไม่เคยหลงทางทั้งกลางวันและกลางคืน
“พวกมันนำทางตัวเองอย่างไร?” คนตีกลองแป้งจากโทพีคาถาม
“อ้อ ก็ดูจากเต้านมของพวกมันสิ” นักเดินทางกล่าว
“ผมไม่เห็นว่าจะมีอะไรน่าหัวเราะเลย” ชายชาวแคนซัสกล่าว “แต่พูดถึงลมแรง เราก็มีแบบนั้นในรัฐของเราเหมือนกัน พวกคุณทุกคนเคยได้ยินเรื่องพายุไซโคลนแคนซัส แต่มีน้อยคนนักที่จะรู้ว่ามันคืออะไร เรามีพายุแบบนี้เยอะ และบางลูกก็รุนแรงมากด้วย แต่เรื่องราวส่วนใหญ่ที่คุณอ่านเกี่ยวกับมันมักจะเกินจริงไป ถึงอย่างนั้น พายุไซโคลนที่รุนแรงก็สามารถพัดสิ่งของขึ้นไปสูงได้ในบางครั้ง สิ่งเดียวที่พวกมันใช้พลังทำลายล้างไปอย่างเปล่าประโยชน์ก็คือนายหน้าขายอสังหาริมทรัพย์ ผมรู้จักคนคนหนึ่งชื่อบ็อบ ลอง เขาเป็นนายหน้าขายอสังหาริมทรัพย์มานานแล้ว บ็อบซื้อที่ดินทุ่งหญ้ามาในราคาถูก และพยายามขายเป็นแปลงเล็กๆ สำหรับทำฟาร์มและไร่ผัก วันหนึ่งเขาพาชายคนหนึ่งนั่งรถม้าไปที่ที่ดินของเขาและพาเขาดู ‘ดูสิ’ เขากล่าว ‘นี่คือที่ดินที่ดีที่สุดและอุดมสมบูรณ์ที่สุดในแคนซัส ตอนนี้มันมีมูลค่ามากกว่านี้ แต่เพื่อเริ่มต้นและพัฒนาสิ่งต่างๆ ผมจะขายให้คุณ’ ที่ดิน 160 เอเคอร์นี้ ราคาแปลงละ 40 ดอลลาร์!
“ก่อนที่บ็อบจะทันพูดคำว่า ‘เอเคอร์’ พายุไซโคลนก็พัดมา และขอบของพายุได้พัดบ็อบขึ้นไปในอากาศ เขาขึ้นไปจนเหลือเพียงจุดดำเล็กๆ และชายคนนั้นก็ยืนมองเขาจนกระทั่งเขาลับสายตาไป”
“ชายคนนั้นชอบที่ดินผืนนั้น เขาจึงซื้อที่ดินจากทายาทของบ็อบ และไม่นานนักทางรถไฟก็ตัดผ่านที่ดินนั้น และเมืองที่เจริญรุ่งเรืองก็เกิดขึ้นบนพื้นที่นั้น”
“วันหนึ่ง ชายคนนี้กำลังยืนอยู่บนทางเท้า คิดถึงความโชคดีของตัวเอง และชะตากรรมอันน่าเศร้าของบ็อบ ขณะนั้นเองเขาก็เงยหน้าขึ้นไปเห็นบางสิ่งกำลังตกลงมา มันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุดก็ปรากฏว่าเป็นคนคนหนึ่ง”
“เขาร่วงลงมา กระแทกพื้นทางเท้าเสียงดังสนั่นจนได้ยินไปไกลถึงสี่ช่วงตึก กระเด้งขึ้นไปสูงอย่างน้อยสิบฟุต แล้วลงมายืนบนพื้นพร้อมตะโกนว่า 'ก้าวเท้าหน้า!'”
“นั่นคือบ็อบ ลอง เคราของเขาเริ่มหงอกและยาวขึ้นเล็กน้อย แต่เขายังคงจริงจังกับงาน เขาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นขณะที่เขากำลังร่วงลงมา และเมื่อเขาพูดจบประโยคที่เริ่มไว้ก่อนที่พายุจะพัดพาเขาขึ้นไป เขาก็ปรับเปลี่ยนคำพูดให้เหมาะสม บ็อบเป็นคนเจ้าเล่ห์ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็—”
“ไม่เป็นไร” นักเดินทางกล่าว “เข้าไปข้างในแล้วลองสั่งอะไรสักอย่างจากอันนี้ดูก่อน ผมขอเวลาตามปกติก่อนรอบต่อไป”
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
