Over harde wind gesproken...

De man met het gebruinde gezicht en de voorname uitstraling was een fervent reiziger en was net terug van een wereldreis. Hij zat rond de kachel in de Lamlor, en vier of vijf trommelaars en mannen uit de stad luisterden met grote belangstelling naar zijn verhalen.

Hij sprak over de hevige windstormen die in Zuid-Amerika voorkomen, waarbij het lange gras van de pampa's door de orkanen zo platgeblazen en verstrengeld raakt dat het in repen wordt gesneden en verkocht voor de fijnste stromatten.

Hij sprak ook over de grote intelligentie van het wilde vee dat, zo zei hij, hoewel het door de woeste orkanen werd meegesleurd en dagenlang moest ronddrijven voordat de stortvloeden van het regenseizoen losbraken, nooit de weg kwijtraakte, dag noch nacht.

'Hoe sturen ze zichzelf?' vroeg de meeldrummer uit Topeka.

'O, natuurlijk aan hun uiers,' zei de reiziger.

'Ik zie niets om over te lachen,' zei de man uit Kansas, 'maar over harde wind gesproken, die hebben we ook in onze staat. Jullie hebben allemaal wel eens gehoord van de cyclonen in Kansas, maar maar weinigen van jullie weten wat het precies is. We hebben er hier genoeg en sommige zijn behoorlijk heftig, maar de meeste verhalen die je erover leest, zijn overdreven. Toch kan een goede, volwaardige cycloon soms dingen behoorlijk hoog de lucht in slingeren. Het enige waar ze hun woede tevergeefs op richten, is een makelaar. Ik ken een kerel, Bob Long, die vroeger een makelaar was. Bob had een hoop prairiegrond goedkoop opgekocht en probeerde het in kleine percelen te verkopen voor boerderijen en vrachtwagenparken. Op een dag nam hij een man mee in zijn buggy naar dit stuk land en liet het hem zien. 'Kijk er eens naar,' zei hij. 'Dit is het mooiste, rijkste stuk grond van Kansas. Nu is het meer waard, maar om te beginnen en de verbeteringen op gang te brengen, verkoop ik je 160 hectare van dit land voor...' $40 per—!

“Voordat Bob ‘acre’ kon zeggen, kwam er een cycloon aan, en de rand ervan sleurde Bob recht de lucht in. Hij ging omhoog tot hij niets meer was dan een zwart stipje, en de man bleef staan ​​en keek hem na tot hij uit het zicht verdween.

"De man was gecharmeerd van het land, dus kocht hij het van Bobs erfgenamen, en al snel werd er een spoorlijn dwars doorheen aangelegd, waarna er op die plek een mooie, bloeiende stad ontstond."

“Welnu, deze man stond op een dag op de stoep na te denken over hoe veel geluk hij had gehad en over het ongelukkige lot van Bob, toen hij toevallig omhoog keek en iets zag vallen. Het werd steeds groter en groter, en uiteindelijk bleek het een man te zijn.”

"Hij tuimelde naar beneden, raakte de stoep met een geluid dat je vier straten verderop nog had kunnen horen, veerde minstens drie meter op, landde op zijn voeten en schreeuwde 'Voorpoot!'"

Het was Bob Long. Zijn baard was wat grijzer en langer, maar hij was nog steeds even zakelijk. Hij had de veranderingen opgemerkt die hadden plaatsgevonden tijdens zijn afdaling, en toen hij de zin afmaakte die hij was begonnen toen de cycloon hem meesleurde, paste hij zijn taalgebruik daarop aan. Bob was een oplichter. Enige tijd later—”

'Geeft niet,' zei de reiziger. 'Laten we eerst naar binnen gaan en hier iets van meenemen. Ik neem de gebruikelijke tijd voor de volgende ronde.'