Mówiąc o wielkich wiatrach

Mężczyzna o opalonej twarzy i dostojnym wyglądzie był wielkim podróżnikiem i właśnie wrócił z podróży dookoła świata. Siedział przy piecu w Lamlor, a czterech lub pięciu doboszy i ludzi z miasta słuchało z wielkim zainteresowaniem jego opowieści.

Mówił o gwałtownych burzach wiatrowych, jakie zdarzają się w Ameryce Południowej, gdy huragany splatają i rozwiewają długą trawę pampy tak płasko, że jest cięta na paski i sprzedawana jako najdelikatniejszy materiał na słomiane maty.

Mówił także o niezwykłej inteligencji dzikiego bydła, które – jak stwierdził – mimo że miotane jest przez gwałtowne huragany i zmuszone do dryfowania przez wiele dni przed ulewnymi powodziami pory deszczowej, nigdy nie traci kierunku ani w dzień, ani w nocy.

„Jak oni się kierują?” zapytał dobosz z Topeki.

„Oczywiście, na ich wymiona” – powiedział podróżnik.

„Nie widzę powodu do śmiechu” – powiedział mieszkaniec Kansas – „ale skoro mowa o silnych wiatrach, to mamy coś takiego w naszym stanie. Wszyscy słyszeliście o cyklonach w Kansas, ale niewielu z was wie, czym one są. Mamy ich mnóstwo, a niektóre są dość silne, ale większość historii, które o nich czytacie, jest przesadzona. Mimo to dobry, dojrzały cyklon potrafi czasem unieść coś dość wysoko. Jedynym, na co marnują swoją furię na próżno, jest agent nieruchomości. Znam gościa o imieniu Bob Long, który dawno temu był handlarzem nieruchomości. Bob kupił tanio dużo ziemi na prerii i próbował ją sprzedać w małych działkach pod farmy i działki dla ciężarówek. Pewnego dnia zabrał mężczyznę swoim powozem na tę ziemię i pokazywał mu ją. „Spójrz tylko” – powiedział. „To najpiękniejszy, najbogatszy kawałek ziemi w Kansas. Teraz jest wart więcej, ale na początek… i zacznij wprowadzać ulepszenia, sprzedam ci 160 akrów tej ziemi za 40 dolarów za—!'

Zanim Bob zdążył powiedzieć „akr”, nadciągnął cyklon i jego krawędź uniosła Boba prosto w powietrze. Wzbił się w górę, aż stał się tylko czarną plamką, a mężczyzna stał i obserwował go, aż zniknął mu z oczu.

„Człowiekowi spodobała się ta ziemia, więc kupił ją od spadkobierców Boba. Wkrótce przez tę ziemię przeszła linia kolejowa, a na miejscu powstało piękne, kwitnące miasto.

„Cóż, pewnego dnia ten człowiek stał na chodniku, rozmyślając o swoim szczęściu i o nieszczęsnym losie Boba, kiedy przypadkiem spojrzał w górę i zobaczył coś spadającego. Stawało się coraz większe i większe, aż w końcu okazało się, że to mężczyzna.

„Spadł, uderzył o chodnik z dźwiękiem, który można było usłyszeć cztery przecznice dalej, podskoczył na odległość co najmniej trzech metrów, padł na nogi i krzyknął: «Przód!»

„To był Bob Long. Jego broda była nieco siwa i dłuższa, ale wciąż skupiony na pracy. Zauważył zmiany, jakie zaszły podczas schodzenia, i kiedy dokończył zdanie, które zaczął, gdy cyklon go porwał, odpowiednio zmienił język. Bob był cwaniakiem. Jakiś czas później…”

„Nieważne” – powiedział podróżny. „Wejdźmy najpierw i zabierzmy coś na ten cel. Zajmuję sobie zwykły czas przed następną rundą”.