ฟาง ถ่าน และถั่ว
ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีหญิงชราผู้ยากไร้คนหนึ่ง เธอเก็บถั่วไว้ได้หนึ่งจานและต้องการจะปรุงอาหาร เธอจึงก่อไฟบนเตาผิง และเพื่อให้ไฟลุกไหม้เร็วขึ้น เธอจึงใช้ฟางกำมือหนึ่งจุดไฟ เมื่อเธอกำลังเท...
ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีหญิงชราผู้ยากไร้คนหนึ่ง เธอเก็บถั่วไว้หนึ่งหม้อและต้องการจะปรุงอาหาร เธอจึงก่อไฟบนเตา และเพื่อให้ไฟลุกเร็วขึ้น เธอจึงใช้ฟางกำมือหนึ่งจุดไฟ เมื่อเธอกำลังเทถั่วลงในหม้อ ถั่วเม็ดหนึ่งก็ตกลงไปโดยที่เธอไม่ทันสังเกต และตกลงบนพื้นข้างๆ ฟาง จากนั้นไม่นานถ่านที่กำลังลุกไหม้จากกองไฟก็กระเด็นลงมาใส่ทั้งสอง จากนั้นฟางก็เริ่มพูดว่า “เพื่อนรัก พวกเจ้ามาจากไหนกัน?”
ถ่านหินตอบว่า “โชคดีที่ข้ากระโดดหนีออกมาจากกองไฟได้ทัน และถ้าหากข้าไม่หนีออกมาด้วยกำลังทั้งหมด ข้าคงต้องตายแน่ๆ ข้าคงถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน”
ถั่วกล่าวว่า “ฉันก็รอดมาได้โดยที่เปลือกยังสมบูรณ์ แต่ถ้าหญิงชราคนนั้นจับฉันลงไปในกระทะ ฉันคงถูกต้มเป็นน้ำซุปอย่างไม่ปราณีเหมือนเพื่อนๆ ของฉัน”
“แล้วจะมีชะตาที่ดีกว่านี้สำหรับข้าหรือ?” ฟางกล่าว “หญิงชราได้ทำลายพี่น้องของข้าทั้งหมดด้วยไฟและควัน นางจับพวกเขาไปหกสิบคนในคราวเดียวและปลิดชีวิตพวกเขาไป ข้าโชคดีที่รอดพ้นจากเงื้อมมือของนางมาได้”
“แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปล่ะ?” ถ่านหินกล่าว
“ฉันคิดว่า” ถั่วตอบ “ในเมื่อเรารอดพ้นจากความตายมาได้อย่างโชคดี เราควรอยู่ด้วยกันเหมือนเพื่อนที่ดี และเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดโชคร้ายขึ้นอีก เราจะได้หนีไปอยู่ต่างประเทศด้วยกัน”
ข้อเสนอนั้นทำให้คนอีกสองคนพอใจ และพวกเขาก็ออกเดินทางไปด้วยกัน อย่างไรก็ตาม ไม่นานพวกเขาก็มาถึงลำธารเล็กๆ แห่งหนึ่ง และเนื่องจากไม่มีสะพานหรือทางเดิน พวกเขาจึงไม่รู้ว่าจะข้ามไปได้อย่างไร ฟางคิดไอเดียดีๆ ขึ้นมาได้ และพูดว่า “ฉันจะนอนราบข้ามไป แล้วพวกเธอก็เดินข้ามไปบนตัวฉันได้เหมือนเดินบนสะพาน” ดังนั้นฟางจึงยืดตัวออกจากฝั่งหนึ่งไปยังอีกฝั่งหนึ่ง และถ่านหินซึ่งมีนิสัยใจร้อนก็ก้าวข้ามไปบนสะพานที่เพิ่งสร้างเสร็จอย่างกล้าหาญ แต่เมื่อเธอมาถึงกลางลำธารและได้ยินเสียงน้ำไหลเชี่ยวอยู่ข้างใต้ เธอก็เกิดความกลัวและหยุดอยู่กับที่ ไม่กล้าเดินต่อไป อย่างไรก็ตาม ฟางเริ่มลุกไหม้ แตกเป็นสองท่อน และตกลงไปในลำธาร ถ่านหินลื่นตามลงไป ส่งเสียงฟู่เมื่อตกลงไปในน้ำ และสิ้นลมหายใจ ถั่วซึ่งอยู่บนฝั่งอย่างรอบคอบ อดหัวเราะไม่ได้กับเหตุการณ์นั้น หัวเราะอย่างสุดเสียงจนระเบิดออกมา เรื่องราวของเธอคงจบลงแบบเดียวกัน หากโชคดีที่ช่างตัดเสื้อคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินทางหางาน ได้นั่งพักริมลำธาร ด้วยความเมตตา เขาจึงหยิบเข็มและด้ายออกมาเย็บเธอให้หายดี ถั่วเม็ดนั้นขอบคุณเขาอย่างน่ารัก แต่เนื่องจากช่างตัดเสื้อใช้ด้ายสีดำ ถั่วทุกเม็ดตั้งแต่นั้นมาจึงมีตะเข็บสีดำ
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
