Słoma, węgiel i fasola

W pewnej wsi mieszkała biedna staruszka, która zebrała miskę fasoli i chciała ją ugotować. Rozpaliła więc ogień w palenisku i żeby szybciej się palił, rozpaliła go garścią słomy. Gdy wsypywała fasolę do garnka, jedna spadła bez jej wiedzy i upadła na ziemię obok słomy, a wkrótce potem płonący węgielek z ognia spadł na nich dwóch. Wtedy słoma zaczęła się trząść i pytać: „Drodzy przyjaciele, skąd tu przychodzicie?”

Węgiel odpowiedział: „Na szczęście udało mi się wydostać z ognia i gdybym nie uciekł siłą, moja śmierć byłaby niechybna – spłonąłbym na popiół”.

Fasola rzekła: „Ja też uciekłam z całą skórką, ale gdyby staruszka wciągnęła mnie do garnka, bezlitośnie zamieniono by mnie w rosół, tak jak moich towarzyszy”.

„Czyż lepszy los spotkałby mnie?” – powiedziała słomka. „Stara kobieta zniszczyła wszystkich moich braci w ogniu i dymie; pojmała sześćdziesięciu z nich naraz i odebrała im życie. Na szczęście wymknąłem się jej z rąk”.

„Ale co mamy teraz zrobić?” zapytał węgiel.

„Myślę” – odpowiedziała fasola – „że skoro tak szczęśliwie uniknęliśmy śmierci, powinniśmy trzymać się razem jak dobrzy towarzysze i na wypadek, gdyby spotkało nas tu jakieś nowe nieszczęście, powinniśmy razem odejść i udać się do obcego kraju”.

Propozycja spodobała się dwóm pozostałym i ruszyli w drogę razem. Wkrótce jednak dotarli do małego strumienia, a ponieważ nie było tam mostu ani kładki, nie wiedzieli, jak go pokonać. Słoma wpadła na dobry pomysł i powiedziała: „Położę się prosto, a potem przejdziesz po mnie jak po moście”. Słoma rozciągnęła się więc z jednego brzegu na drugi, a węgiel, który miał porywczy charakter, potknął się dość śmiało na nowo wybudowanym moście. Lecz gdy dotarła do środka i usłyszała szum wody pod sobą, ostatecznie się przestraszyła, więc zatrzymała się i nie ruszyła dalej. Słoma jednak zaczęła się palić, złamała się na dwie części i wpadła do strumienia. Węgiel potoczył się za nią, syknął, gdy weszła do wody, i wydał ostatnie tchnienie. Ziarno, które przezornie pozostało na brzegu, nie mogło powstrzymać śmiechu, nie mogło przestać i wybuchnęło tak głośnym śmiechem, że pękło. Podobnie byłoby z nią, gdyby, na szczęście, krawiec, który podróżował w poszukiwaniu pracy, nie usiadł na chwilę nad strumieniem, by odpocząć. Ponieważ miał współczujące serce, wyciągnął igłę i nić i zszył ją. Fasola podziękowała mu bardzo pięknie, ale ponieważ krawiec użył czarnej nici, od tamtej pory wszystkie fasole mają czarny szew.