Het stro, de kolen en de boon

In een dorp woonde een arme oude vrouw die een schaal bonen had verzameld en die wilde koken. Ze maakte een vuur op haar haard en stak het aan met een handvol stro om het sneller te laten branden. Toen ze de bonen in de pan deed, viel er ongemerkt een boon op de grond naast een strohalm. Kort daarna sprong er een gloeiende kool uit het vuur naar beneden, recht op de twee. Toen begon de strohalm te spreken: "Lieve vrienden, waar komen jullie vandaan?"

De kool antwoordde: "Gelukkig sprong ik uit het vuur, en als ik niet met alle kracht was ontsnapt, zou ik zeker gestorven zijn - ik zou tot as verbrand zijn."

De boon zei: "Ook ik ben er met mijn hele schil vanaf gekomen, maar als de oude vrouw me in de pan had gedaan, zou ik zonder pardon tot bouillon zijn verwerkt, net als mijn kameraden."

'En had ik een beter lot kunnen treffen?' vroeg het strohalm. 'De oude vrouw heeft al mijn broeders in vuur en rook doen omkomen; ze greep er zestig tegelijk en nam hun leven. Ik ben gelukkig aan haar ontkomen.'

'Maar wat moeten we nu doen?' vroeg de kool.

'Ik denk,' antwoordde de boon, 'dat we, nu we zo gelukkig aan de dood zijn ontsnapt, als goede vrienden bij elkaar moeten blijven, en om te voorkomen dat ons hier een nieuw ongeluk overkomt, samen moeten vertrekken en naar een vreemd land moeten gaan.'

Het voorstel beviel de twee anderen, en ze gingen samen op pad. Al snel kwamen ze echter bij een beekje, en omdat er geen brug of loopplank was, wisten ze niet hoe ze eroverheen moesten komen. Het stro kreeg een goed idee en zei: "Ik leg me dwars over het beekje, dan kunnen jullie eroverheen lopen alsof het een brug is." Het stro strekte zich dus uit van de ene oever naar de andere, en de kool, die een onstuimig karakter had, huppelde stoutmoedig over de pas gebouwde brug. Maar toen ze halverwege was en het water onder zich hoorde ruisen, werd ze toch bang en bleef staan, en waagde zich niet verder. Het stro begon echter te branden, brak in tweeën en viel in de beek. De kool gleed achter haar aan, siste toen ze in het water terechtkwam en blies haar laatste adem uit. De boon, die verstandig aan de oever was gebleven, kon niet anders dan lachen om de gebeurtenis, kon zich niet inhouden en lachte zo hard dat ze barstte. Het zou ook met haar afgelopen zijn geweest, ware het niet dat een rondreizende kleermaker, die op zoek was naar werk, bij toeval even was gaan zitten om uit te rusten bij de beek. Omdat hij een barmhartig hart had, pakte hij zijn naald en draad en naaide haar weer aan elkaar. De boon bedankte hem hartelijk, maar omdat de kleermaker zwart garen gebruikte, hebben alle bonen sindsdien een zwarte naad.