ภูเขาซิเมลี

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีพี่น้องสองคน คนหนึ่งร่ำรวย อีกคนหนึ่งยากจน แต่คนร่ำรวยไม่เคยให้อะไรแก่คนยากจนเลย เขาหาเลี้ยงชีพอย่างยากลำบากด้วยการค้าขายข้าวโพด และบ่อยครั้งที่ทำได้แย่จนไม่มีขนมปังให้ภรรยาและลูกๆ กิน ครั้งหนึ่งขณะที่เขากำลังเข็นรถเข็นผ่านป่า เขาเห็นภูเขาสูงใหญ่ที่แห้งแล้งและเปลือยเปล่าอยู่ด้านหนึ่ง และเนื่องจากเขาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาจึงหยุดนิ่งและจ้องมองมันด้วยความประหลาดใจ

ขณะที่เขายืนอยู่เช่นนั้น เขาก็เห็นชายฉกรรจ์ร่างใหญ่กำยำสิบสองคนกำลังเดินมาทางเขา และเนื่องจากเขาเชื่อว่าพวกนั้นเป็นโจร เขาจึงเข็นเกวียนของเขาเข้าไปในพุ่มไม้ ปีนขึ้นต้นไม้ และรอคอยดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่างไรก็ตาม ชายทั้งสิบสองคนกลับไปที่ภูเขาและร้องว่า “ภูเขาเซมซี ภูเขาเซมซี จงเปิดออก” และทันใดนั้น ภูเขาที่แห้งแล้งก็เปิดออกตรงกลาง และชายทั้งสิบสองคนก็เข้าไปข้างใน และทันทีที่พวกเขาเข้าไปข้างใน ภูเขาก็ปิดลง แต่หลังจากนั้นไม่นาน ภูเขาก็เปิดออกอีกครั้ง และชายเหล่านั้นก็ออกมาพร้อมกับแบกกระสอบหนักบนบ่า และเมื่อพวกเขาทั้งหมดออกมาสู่แสงสว่างอีกครั้ง พวกเขาก็พูดว่า “ภูเขาเซมซี ภูเขาเซมซี จงปิดตัวลง” จากนั้นภูเขาก็ปิดลงอีกครั้ง และไม่มีทางเข้าให้เห็นอีกต่อไป และชายทั้งสิบสองคนก็จากไป

เมื่อพวกเขาลับสายตาไปแล้ว ชายยากจนก็ลงจากต้นไม้ และอยากรู้ว่าแท้จริงแล้วมีอะไรซ่อนอยู่ในภูเขา เขาจึงเดินขึ้นไปบนภูเขาและกล่าวว่า “ภูเขาเซมซี ภูเขาเซมซี จงเปิด” และภูเขาก็เปิดออกให้เขา จากนั้นเขาก็เข้าไปข้างใน และพบว่าภูเขาทั้งลูกเป็นถ้ำที่เต็มไปด้วยเงินและทอง และด้านหลังมีไข่มุกและอัญมณีระยิบระยับกองอยู่มากมายราวกับกองข้าวโพด ชายยากจนแทบไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี และไม่แน่ใจว่าจะเอาสมบัติเหล่านั้นไปได้หรือไม่ แต่ในที่สุดเขาก็เอาทองใส่กระเป๋าจนเต็ม แต่ทิ้งไข่มุกและอัญมณีไว้ที่เดิม เมื่อเขาออกมาอีกครั้ง เขาก็กล่าวว่า “ภูเขาเซมซี ภูเขาเซมซี จงปิด” และภูเขาก็ปิดลง เขาจึงกลับบ้านพร้อมกับเกวียนของเขา

และตอนนี้เขาก็ไม่มีเหตุให้ต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว เขาสามารถซื้อขนมปังให้ภรรยาและลูกๆ ด้วยทองคำของเขา และยังซื้อไวน์ได้อีกด้วย เขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและซื่อตรง ช่วยเหลือคนยากจน และทำดีต่อทุกคน อย่างไรก็ตาม เมื่อเงินหมดลง เขาก็ไปหาพี่ชาย ยืมถ้วยตวงขนาดหนึ่งบุชเชล และซื้อของมาเพิ่ม แต่ไม่ได้แตะต้องของมีค่าใดๆ เลย เมื่อเขาต้องการซื้อของเป็นครั้งที่สาม เขาก็ยืมถ้วยตวงของพี่ชายอีกครั้ง แต่เศรษฐีนั้นอิจฉาทรัพย์สินและความเป็นอยู่ที่ดีของพี่ชายมานานแล้ว และไม่เข้าใจว่าความร่ำรวยนั้นมาจากไหน และพี่ชายต้องการอะไรจากถ้วยตวงนั้น จากนั้นเขาก็คิดกลอุบายขึ้นมา และเอาดินเหนียวทาที่ก้นถ้วยตวง เมื่อเขาได้ถ้วยตวงคืนมา ก็พบว่ามีเงินติดอยู่ เขาจึงรีบไปหาพี่ชายและถามว่า “เจ้าเอาถ้วยตวงนั้นตวงอะไรมา?”

“ข้าวโพดและข้าวบาร์เลย์” อีกฝ่ายกล่าว จากนั้นเขาก็โชว์เหรียญเงินให้ดู และขู่ว่าหากเขาไม่พูดความจริง เขาจะฟ้องร้องต่อศาล ชายยากจนจึงเล่าทุกอย่างให้ฟังตามที่เกิดขึ้น ชายร่ำรวยสั่งให้เตรียมรถม้าให้พร้อม แล้วขับออกไป โดยตั้งใจว่าจะใช้โอกาสนี้ให้ดีกว่าที่พี่ชายของเขาทำ และจะนำสมบัติที่แตกต่างออกไปกลับมาด้วย

เมื่อเขามาถึงภูเขา เขาร้องว่า “ภูเขาเซมซี ภูเขาเซมซี เปิดเถิด” ภูเขาก็เปิดออก และเขาเข้าไปข้างใน ที่นั่นมีสมบัติมากมายวางอยู่ตรงหน้าเขา และเป็นเวลานานที่เขาไม่รู้ว่าจะคว้าอันไหนก่อนดี ในที่สุดเขาก็ได้สมบัติล้ำค่ามากมายเท่าที่จะแบกไหว เขาปรารถนาจะนำสมบัติเหล่านั้นออกไปข้างนอก แต่เนื่องจากหัวใจและจิตวิญญาณของเขาเต็มไปด้วยสมบัติ เขาจึงลืมชื่อของภูเขา และร้องว่า “ภูเขาซิเมลี ภูเขาซิเมลี เปิดเถิด” อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ใช่ชื่อที่ถูกต้อง และภูเขาก็ไม่ขยับเขยื้อน แต่ยังคงปิดอยู่ จากนั้นเขาก็ตกใจ แต่ยิ่งเขาคิดมากเท่าไหร่ ความคิดของเขาก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเท่านั้น และสมบัติของเขาก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกต่อไป ในตอนเย็น ภูเขาก็เปิดออก และโจรทั้งสิบสองคนก็เข้ามา เมื่อพวกเขาเห็นเขา พวกเขาก็หัวเราะและร้องออกมาว่า “เจ้านกเอ๋ย ในที่สุดเราก็จับเจ้าได้แล้ว! เจ้าคิดว่าเราไม่เคยสังเกตหรือว่าเจ้าเคยเข้ามาที่นี่สองครั้งแล้ว? ครั้งแรกเราจับเจ้าไม่ได้ ครั้งที่สามนี้เจ้าจะไม่ได้ออกไปอีก!”

จากนั้นเขาร้องไห้ว่า “ไม่ใช่ผม เป็นน้องชายของผม” แต่ไม่ว่าเขาจะอ้อนวอนขอชีวิตหรือพูดอะไร พวกเขาก็ตัดหัวเขาอยู่ดี