Simeli-berg

Er waren eens twee broers, de een rijk, de ander arm. De rijke gaf echter niets aan de arme en verdiende een schamel bestaan ​​met de handel in graan. Vaak ging het zo slecht dat hij geen brood had voor zijn vrouw en kinderen. Op een keer, toen hij met een kruiwagen door het bos liep, zag hij aan zijn zijde een grote, kale, onbedekte berg. Omdat hij die nog nooit eerder had gezien, bleef hij staan ​​en staarde er vol verbazing naar.

Terwijl hij daar stond, zag hij twaalf grote, wilde mannen op zich afkomen. Omdat hij dacht dat het rovers waren, duwde hij zijn kruiwagen het struikgewas in, klom in een boom en wachtte af wat er zou gebeuren. De twaalf mannen gingen echter naar de berg en riepen: "Semsi-berg, Semsi-berg, open je!" Onmiddellijk opende de kale berg zich in het midden en de twaalf gingen erin. Zodra ze binnen waren, sloot de berg zich weer. Na korte tijd opende de berg zich echter opnieuw en de mannen kwamen naar buiten met zware zakken op hun schouders. Toen ze allemaal weer in het daglicht waren, zeiden ze: "Semsi-berg, Semsi-berg, sluit je!" Toen sloot de berg zich weer en was er geen ingang meer te zien. De twaalf mannen gingen weg.

Toen ze helemaal uit het zicht waren, klom de arme man uit de boom en was nieuwsgierig naar wat er zich nu eigenlijk in de berg verborgen hield. Dus ging hij ernaartoe en zei: "Semsi-berg, Semsi-berg, open je!" En de berg opende zich voor hem. Hij ging naar binnen en de hele berg bleek een grot vol zilver en goud te zijn, en daarachter lagen grote stapels parels en fonkelende juwelen, opgestapeld als koren. De arme man wist nauwelijks wat hij moest doen en of hij iets van deze schatten voor zichzelf mocht meenemen; maar uiteindelijk vulde hij zijn zakken met goud, maar de parels en edelstenen liet hij liggen waar ze waren. Toen hij weer naar buiten kwam, zei hij ook: "Semsi-berg, Semsi-berg, sluit je!" En de berg sloot zich, en hij ging met zijn kruiwagen naar huis.

En nu had hij geen reden meer tot bezorgdheid, maar kon hij met zijn goud brood kopen voor zijn vrouw en kinderen, en bovendien wijn. Hij leefde vrolijk en rechtschapen, hielp de armen en deed goed aan iedereen. Toen het geld echter opraakte, ging hij naar zijn broer, leende een maatbeker van een bushel en bracht er wat bij, maar hij raakte niets van de meest waardevolle dingen aan. Toen hij voor de derde keer iets wilde halen, leende hij opnieuw de maatbeker van zijn broer. De rijke man was echter al lange tijd jaloers op de bezittingen van zijn broer en op de luxueuze levensstijl die hij had aangenomen, en hij begreep niet waar de rijkdom vandaan kwam en wat zijn broer met de maatbeker wilde. Toen bedacht hij een list en bedekte de bodem van de maatbeker met pek, en toen hij de maatbeker terugkreeg, zat er een muntstuk in vast. Hij ging meteen naar zijn broer en vroeg hem: 'Wat heb je in die bushel afgemeten?'

'Maïs en gerst,' zei de ander. Toen liet hij hem het muntstuk zien en dreigde dat hij hem voor de rechter zou slepen als hij niet de waarheid vertelde. De arme man vertelde hem toen alles, precies zoals het gebeurd was. De rijke man liet echter zijn koets gereedmaken en reed weg, vastbesloten om de gelegenheid beter te benutten dan zijn broer had gedaan en om heel andere schatten mee terug te nemen.

Toen hij bij de berg aankwam, riep hij: "Semsi-berg, Semsi-berg, open!" De berg opende zich en hij ging naar binnen. Daar lagen de schatten voor hem, en lange tijd wist hij niet welke hij als eerste moest grijpen. Uiteindelijk beladen met zoveel kostbare stenen als hij kon dragen. Hij wilde zijn last naar buiten dragen, maar omdat zijn hart en ziel volledig vol waren van de schatten, was hij de naam van de berg vergeten en riep: "Simeli-berg, Simeli-berg, open!" Dat was echter niet de juiste naam, en de berg bewoog niet, maar bleef gesloten. Toen schrok hij, maar hoe langer hij erover nadacht, hoe meer zijn gedachten in de war raakten, en zijn schatten waren hem niet meer van nut. 's Avonds opende de berg zich en de twaalf rovers kwamen binnen. Toen ze hem zagen, lachten ze en riepen: "Vogel, hebben we je eindelijk te pakken! Dacht je soms dat we niet hadden gemerkt dat je hier al twee keer was geweest? Toen konden we je niet pakken; deze derde keer kom je er niet meer uit!"

Toen riep hij: "Ik was het niet, het was mijn broer!", maar wat hij ook smeekte om zijn leven en zei, ze onthoofden hem.