โอลด์ ริงค์แร็งค์

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีพระราชาองค์หนึ่งมีพระธิดา พระองค์ทรงสั่งให้สร้างภูเขาแก้วขึ้นมา และตรัสว่า ผู้ใดก็ตามที่สามารถข้ามไปยังอีกฝั่งของภูเขาแก้วได้โดยไม่ล้ม จะได้พระธิดาของพระองค์เป็นพระมเหสี ต่อมามีชายคนหนึ่งรักพระธิดาของพระราชา จึงทูลขอพระราชาว่าขอพระองค์เป็นพระธิดาได้หรือไม่ พระราชาตรัสว่า “ได้ ถ้าเจ้าสามารถข้ามภูเขาแก้วได้โดยไม่ล้ม เจ้าจะได้พระธิดาเป็นพระมเหสี” เจ้าหญิงจึงทูลว่าจะไปกับเขา และจะคอยประคองเขาไว้หากเขาจะล้ม ทั้งสองจึงออกเดินทางไปด้วยกัน เมื่อขึ้นไปได้ครึ่งทาง เจ้าหญิงก็ลื่นล้ม ภูเขาแก้วจึงเปิดออกและปิดขังเจ้าหญิงไว้ข้างใน คู่หมั้นของเจ้าหญิงมองไม่เห็นว่าเจ้าหญิงหายไปไหน เพราะภูเขาแก้วปิดลงทันที เขาจึงร้องไห้คร่ำครวญอย่างหนัก พระราชาก็ทรงเสียพระทัยมากเช่นกัน จึงสั่งให้ทุบภูเขาแก้วตรงที่เจ้าหญิงหายไป และคิดว่าจะช่วยเจ้าหญิงออกมาได้ แต่ก็หาที่ที่เจ้าหญิงตกลงไปไม่เจอ ในขณะเดียวกัน พระธิดาของพระราชาก็ตกลงไปลึกถึงใต้ดินในถ้ำขนาดใหญ่ ชายชราเคราขาวยาวคนหนึ่งมาพบเธอ และบอกเธอว่า ถ้าเธอยอมเป็นคนรับใช้และทำทุกอย่างที่เขาสั่ง เธออาจจะมีชีวิตอยู่ได้ แต่ถ้าไม่ เขาจะฆ่าเธอ ดังนั้นเธอจึงทำทุกอย่างที่เขาสั่ง ในตอนเช้าเขาจะหยิบบันไดออกจากกระเป๋า แล้วตั้งมันพิงภูเขา จากนั้นก็ปีนขึ้นไปบนยอดเขาโดยใช้บันไดนั้น แล้วจึงดึงบันไดลงมาตามหลัง เจ้าหญิงต้องทำอาหารเย็นให้เขา จัดที่นอนให้เขา และทำงานทุกอย่างให้เขา และเมื่อเขากลับบ้าน เขาก็จะนำทองคำและเงินกองโตมาด้วยเสมอ เมื่อเธออยู่กับเขามาหลายปีและแก่ชราลงแล้ว เขาเรียกเธอว่าแม่แมนสรอท และเธอต้องเรียกเขาว่าริงแคร้งค์เฒ่า ครั้งหนึ่งเมื่อเขาออกไปข้างนอก และเธอได้จัดที่นอนและล้างจานให้เขาแล้ว เธอก็ปิดประตูและหน้าต่างทั้งหมดอย่างแน่นหนา แต่มีหน้าต่างบานเล็กๆ บานหนึ่งที่แสงส่องเข้ามาได้ และเธอก็เปิดมันทิ้งไว้

เมื่อลุงริงแคร้งค์กลับมาบ้าน เขาเคาะประตูและร้องว่า “แม่แมนสรอท เปิดประตูให้ผมด้วย”

“ไม่” เธอกล่าว “ริงแคร้งค์คนแก่ ฉันจะไม่เปิดประตูให้คุณหรอก” จากนั้นเขาก็พูดว่า

“ข้าพเจ้า รินแคร้งค์ผู้ยากไร้ ยืนอยู่ตรงนี้”

ด้วยขาเรียวยาวทั้งสิบเจ็ดข้างของข้าพเจ้า

ด้วยเท้าที่อ่อนล้าและทรุดโทรมของฉัน

ช่วยล้างจานให้ฉันหน่อยสิ คุณแม่แมนสรอท”

“ฉันล้างจานให้ท่านเสร็จแล้ว” เธอกล่าว จากนั้นเขาก็พูดอีกครั้ง

“ข้าพเจ้า รินแคร้งค์ผู้ยากไร้ ยืนอยู่ตรงนี้”

ด้วยขาเรียวยาวทั้งสิบเจ็ดข้างของข้าพเจ้า

ด้วยเท้าที่อ่อนล้าและทรุดโทรมของฉัน

ช่วยจัดที่นอนให้ฉันหน่อย แม่แมนส์รอท”

“ฉันปูที่นอนให้ท่านเรียบร้อยแล้ว” นางกล่าว จากนั้นเขาก็พูดอีกว่า

“ข้าพเจ้า รินแคร้งค์ผู้ยากไร้ ยืนอยู่ตรงนี้”

ด้วยขาเรียวยาวทั้งสิบเจ็ดข้างของข้าพเจ้า

ด้วยเท้าที่อ่อนล้าและทรุดโทรมของฉัน

เปิดประตูหน่อย แม่แมนส์รอท”

จากนั้นเขาก็วิ่งไปรอบบ้าน และเห็นว่าหน้าต่างบานเล็กเปิดอยู่ จึงคิดว่า “ฉันจะแอบดูว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ และทำไมเธอถึงไม่ยอมเปิดประตูให้ฉัน” เขาพยายามแอบมองเข้าไป แต่เอาหัวเข้าไปไม่ได้เพราะเคราที่ยาวของเขา เขาจึงลองเอาเคราสอดเข้าไปในหน้าต่างที่เปิดอยู่ แต่ทันทีที่เขาสอดเคราเข้าไปได้ แม่แมนส์รอทก็มาและดึงหน้าต่างลงมาด้วยเชือกที่เธอผูกไว้กับหน้าต่าง ทำให้เคราของเขาติดอยู่ข้างใน จากนั้นเขาก็เริ่มร้องไห้อย่างน่าสงสาร เพราะมันเจ็บปวดมาก และอ้อนวอนให้เธอปล่อยเขา แต่เธอบอกว่าไม่จนกว่าเขาจะให้บันไดที่เขาใช้ปีนขึ้นไปบนภูเขาแก่เธอ จากนั้นไม่ว่าเขาจะยอมหรือไม่ เขาก็ต้องบอกเธอว่าบันไดอยู่ที่ไหน และเธอก็ผูกริบบิ้นยาวมากไว้กับหน้าต่าง จากนั้นเธอก็ตั้งบันไดและปีนขึ้นไปบนภูเขา และเมื่อเธออยู่บนยอดเขา เธอก็เปิดหน้าต่าง เธอไปหาพ่อของเธอและเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง พระราชาทรงยินดีเป็นอย่างยิ่ง และคู่หมั้นของเจ้าหญิงก็ยังอยู่ที่นั่น พวกเขาจึงไปขุดภูเขาและพบรินแคร้งค์ผู้เฒ่าอยู่ข้างในพร้อมกับทองคำและเงินทั้งหมดของเขา จากนั้นพระราชาจึงสั่งประหารรินแคร้งค์ผู้เฒ่า และยึดทองคำและเงินทั้งหมดของเขา เจ้าหญิงได้แต่งงานกับคู่หมั้นของเธอ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในความหรูหราและความปีติยินดี