Oude Rinkrank

Er was eens een koning die een dochter had. Hij liet een glazen berg maken en zei dat degene die de overkant kon bereiken zonder te vallen, zijn dochter tot vrouw zou krijgen. Toen was er een die verliefd was op de dochter van de koning en hij vroeg de koning of hij haar mocht hebben. "Ja," zei de koning, "als je de berg kunt oversteken zonder te vallen, zul je haar krijgen." En de prinses zei dat ze met hem mee zou gaan en hem zou vasthouden als hij zou vallen. Dus gingen ze samen op weg om de berg te beklimmen, en toen ze halverwege waren, gleed de prinses uit en viel. De glazen berg opende zich en sloot haar erin op, en haar verloofde kon niet zien waar ze heen was gegaan, want de berg sloot zich onmiddellijk weer. Toen huilde en treurde hij hevig, en de koning was ook diep bedroefd. Hij liet de berg openbreken op de plek waar ze was gevallen en dacht dat hij haar er weer uit zou kunnen halen, maar ze konden de plek waar ze was gevallen niet vinden. Ondertussen was de dochter van de koning diep in de aarde gevallen, in een grote grot. Een oude man met een zeer lange grijze baard kwam haar tegemoet en vertelde haar dat als ze zijn dienstmaagd zou zijn en alles zou doen wat hij haar opdroeg, ze misschien zou blijven leven, zo niet, dan zou hij haar doden. Dus deed ze alles wat hij haar opdroeg. 's Morgens haalde hij zijn ladder uit zijn zak, zette die tegen de berg en klom er met behulp van de ladder naar de top, waarna hij de ladder weer naar beneden trok. De prinses moest zijn avondeten koken, zijn bed opmaken en al zijn werk doen, en als hij thuiskwam, bracht hij altijd een berg goud en zilver mee. Toen ze vele jaren bij hem had gewoond en behoorlijk oud was geworden, noemde hij haar Moeder Mansrot, en zij moest hem Oude Rinkrank noemen. Toen hij eens weg was en zij zijn bed had opgemaakt en zijn afwas had gedaan, deed ze alle deuren en ramen goed dicht, behalve één klein raam waar het licht doorheen scheen, en dat liet ze open.

Toen de oude Rinkrank thuiskwam, klopte hij op zijn deur en riep: "Moeder Mansrot, doe de deur voor me open."

'Nee,' zei ze, 'oude Rinkrank, ik zal de deur niet voor je openen.' Toen zei hij:

“Hier sta ik dan, arme Rinkrank,

Op mijn zeventien lange benen,

Op mijn vermoeide, versleten voet,

Was mijn afwas, Moeder Mansrot.”

'Ik heb je afwas al gedaan,' zei ze. Toen zei hij weer:

“Hier sta ik dan, arme Rinkrank,

Op mijn zeventien lange benen,

Op mijn vermoeide, versleten voet,

Maak mijn bed op, Moeder Mansrot.”

'Ik heb je bed al opgemaakt,' zei ze. Toen zei hij weer:

“Hier sta ik dan, arme Rinkrank,

Op mijn zeventien lange benen,

Op mijn vermoeide, versleten voet,

"Doe de deur open, Moeder Mansrot."

Toen rende hij het hele huis rond en zag dat het kleine raam openstond. Hij dacht: 'Ik zal eens kijken wat ze hier doet en waarom ze de deur niet voor me open wil doen.' Hij probeerde naar binnen te gluren, maar kreeg zijn hoofd er niet doorheen vanwege zijn lange baard. Dus stak hij eerst zijn baard door het raam, maar net toen hij hem erdoorheen had gekregen, kwam Moeder Mansrot langs en trok het raam naar beneden met een touw dat ze eraan vast had gemaakt. Zijn baard zat klem. Toen begon hij jammerlijk te huilen, want het deed hem erg veel pijn, en smeekte haar hem weer los te laten. Maar ze zei dat ze dat pas zou doen als hij haar de ladder gaf waarmee hij de berg was opgeklommen. Of hij het nu wilde of niet, hij moest haar vertellen waar de ladder was. Ze maakte een heel lang lint aan het raam vast, zette de ladder op en beklom de berg. Toen ze boven was, opende ze het raam. Ze ging naar haar vader en vertelde hem alles wat haar was overkomen. De koning verheugde zich zeer, en haar verloofde was er nog steeds. Ze gingen de berg uitgraven en vonden Oude Rinkrank erin met al zijn goud en zilver. Toen liet de koning Oude Rinkrank ter dood brengen en nam al zijn goud en zilver in beslag. De prinses trouwde met haar verloofde en leefde gelukkig in grote pracht en praal en vreugde.