Stary Rinkrank

Dawno, dawno temu żył król, który miał córkę i kazał stworzyć szklaną górę, i powiedział, że ten, kto zdoła przejść na drugą stronę, nie spadając, powinien wziąć sobie córkę za żonę. Był też ktoś, kto kochał córkę króla i zapytał go, czy może ją mieć. „Tak” – odpowiedział król – „jeśli zdołasz przejść przez górę, nie spadając, dostaniesz ją”. A księżniczka powiedziała, że ​​przejdzie z nim i podtrzyma go, gdyby miał spaść. Wyruszyli więc razem, aby ją pokonać, a gdy byli w połowie drogi, księżniczka poślizgnęła się i upadła, a szklana góra otworzyła się i zamknęła ją w sobie, a jej narzeczony nie mógł zobaczyć, dokąd zniknęła, bo góra natychmiast się zamknęła. Wtedy płakał i rozpaczał, a król również był nieszczęśliwy i kazał rozbić górę, w której się zgubiła, i myślał, że uda mu się ją wydostać, ale nie mogli znaleźć miejsca, w które wpadła. Tymczasem córka króla zapadła się głęboko pod ziemię, do wielkiej jaskini. Starzec z bardzo długą, siwą brodą wyszedł jej naprzeciw i powiedział, że jeśli zostanie jego służącą i będzie robić wszystko, co jej każe, może przeżyć, w przeciwnym razie ją zabije. I zrobiła wszystko, co jej kazał. Rankiem wyjmował drabinę z kieszeni, opierał ją o skałę i wdrapywał się na szczyt, po czym wciągał drabinę za sobą. Księżniczka musiała gotować mu obiad, ścielić łóżko i wykonywać wszystkie jego prace, a kiedy wracał do domu, zawsze przynosił ze sobą stos złota i srebra. Kiedy mieszkała z nim wiele lat i była już w podeszłym wieku, nazywał ją Matką Mansrot, a ona musiała go nazywać Starym Rinkrankiem. Pewnego razu, gdy wyszedł, a ona pościeliła mu łóżko i umyła naczynia, zamknęła szczelnie wszystkie drzwi i okna. Było tylko jedno małe okienko, przez które wpadało światło, i zostawiła je otwarte.

Kiedy Stary Rinkrank wrócił do domu, zapukał do drzwi i zawołał: „Matko Mansrot, otwórz mi drzwi”.

„Nie” – rzekła – „Stary Rinkranku, nie otworzę ci drzwi”. Wtedy on rzekł:

„Oto stoję ja, biedny Rinkrank,

Na moich siedemnastu długich nogach,

Na mojej zmęczonej, wyczerpanej stopie,

Zmyj moje naczynia, Matko Mansrot.

„Już umyłam twoje naczynia” – powiedziała. Potem znowu powiedział:

„Oto stoję ja, biedny Rinkrank,

Na moich siedemnastu długich nogach,

Na mojej zmęczonej, wyczerpanej stopie,

Zrób mi łóżko, Matko Mansrot.

„Już ci pościeliłam łóżko” – powiedziała. Potem znowu rzekł:

„Oto stoję ja, biedny Rinkrank,

Na moich siedemnastu długich nogach,

Na mojej zmęczonej, wyczerpanej stopie,

Otwórz drzwi, Matko Mansrot.

Potem obiegł dom dookoła i zobaczył, że małe okienko jest otwarte, i pomyślał: „Zajrzę i zobaczę, co ona tam robi i dlaczego nie chce mi otworzyć drzwi”. Próbował zajrzeć, ale nie mógł włożyć głowy przez długą brodę. Najpierw więc wsunął brodę przez otwarte okno, ale gdy już ją wsadził, przyszła Matka Mansrot i zaciągnęła okno sznurem, który do niego przywiązała, a jego broda została w nim mocno zaciśnięta. Wtedy zaczął bardzo żałośnie płakać, bo bardzo go bolało, i błagać ją, żeby go uwolniła. Ale ona powiedziała, że ​​nie, dopóki nie da jej drabiny, po której wszedł na górę. Wtedy, czy chciał, czy nie, musiał jej powiedzieć, gdzie jest drabina. Przywiązała więc bardzo długą wstążkę do okna, a potem ustawiła drabinę i weszła na górę, a gdy była na szczycie, otworzyła okno. Poszła do ojca i opowiedziała mu wszystko, co jej się przydarzyło. Król wielce się radował, a jej narzeczony wciąż tam był. Poszli więc i przekopali górę, i znaleźli w niej Starego Rinkranka z całym jego złotem i srebrem. Wtedy król kazał skazać Starego Rinkranka na śmierć i zabrał całe jego złoto i srebro. Księżniczka poślubiła swojego narzeczonego i żyła szczęśliwie w wielkiej okazałości i radości.