ลีน ลิซ่า

ลิซ่าผู้ผอมบางมีวิธีคิดที่แตกต่างจากแฮร์รี่ผู้เกียจคร้านและทรีน่าผู้อ้วนท้วน ซึ่งไม่เคยปล่อยให้สิ่งใดมารบกวนความสงบสุขของพวกเขาเลย ลิซ่าขัดถูทุกสิ่งทุกอย่างด้วยขี้เถ้าตั้งแต่เช้าจรดเย็น และทำให้ลอเรนซ์ผู้ยาวเหยียดของเธอต้องทำงานหนักจนเขาต้องแบกของหนักกว่าลาที่แบกกระสอบสามใบเสียอีก อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างก็ไร้ประโยชน์ พวกเขาไม่มีอะไรเลยและก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย คืนหนึ่งขณะที่เธอนอนอยู่บนเตียงและแทบขยับแขนขาไม่ได้เพราะความเหนื่อยล้า เธอก็ยังไม่ยอมให้ความคิดของเธอหลับไป เธอจึงใช้ข้อศอกกระแทกข้างตัวสามีและพูดว่า “ฟังนะ เลนซ์ ฟังสิ่งที่ฉันคิด ถ้าฉันเจอเงินหนึ่งฟลอรินและมีคนให้ฉันอีกหนึ่งฟลอริน ฉันจะยืมอีกฟลอรินหนึ่งเพื่อเอาไปให้พวกเขา และเธอก็ควรให้ฉันอีกฟลอรินหนึ่งด้วย แล้วเมื่อฉันมีเงินครบสี่ฟลอรินแล้ว ฉันจะซื้อลูกวัวสักตัว”

สิ่งนี้ทำให้สามีพอใจเป็นอย่างยิ่ง “จริงอยู่” เขากล่าว “ที่ฉันไม่รู้ว่าจะหาเงินฟลอรินที่ท่านต้องการเป็นของขวัญจากฉันได้จากที่ไหน แต่ถ้าท่านหาเงินมาได้ และซื้อวัวได้สักตัว ท่านก็จะทำตามแผนของท่านได้สำเร็จ ฉันจะดีใจมาก” เขากล่าวเสริม “ถ้าวัวตัวนั้นออกลูก แล้วฉันก็จะได้ดื่มนมบ่อยๆ เพื่อให้สดชื่น”

หญิงผู้นั้นกล่าวว่า “นมนั้นไม่ใช่สำหรับเจ้า เราต้องปล่อยให้ลูกวัวดูดนมเพื่อให้มันโตอ้วนพี และเราจะได้ขายมันได้ราคาดี”

ชายผู้นั้นตอบว่า “ได้สิ แต่เราก็ยังจะขอนมสักเล็กน้อยอยู่ดี มันคงไม่เป็นอันตรายอะไร”

หญิงคนนั้นกล่าวว่า “ใครสอนเจ้าให้เลี้ยงวัว? ไม่ว่ามันจะก่อให้เกิดอันตรายหรือไม่ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำ และต่อให้เจ้าเอาตัวไปยืนกลับหัวเพื่อมัน เจ้าก็จะไม่ได้ดื่มนมแม้แต่หยดเดียว! เจ้าคิดว่าเพราะไม่มีอะไรทำให้เจ้าพอใจได้หรือไง ลอง ลอว์เรนซ์ เจ้าจึงควรกินสิ่งที่ข้าหามาด้วยความยากลำบากเช่นนี้?”

ชายผู้นั้นกล่าวว่า “ภรรยาเอ๋ย เงียบซะ ไม่งั้นฉันจะตบปากเจ้า!”

“อะไรนะ!” เธอร้อง “เจ้าขู่ข้าหรือ เจ้าคนตะกละ เจ้าคนเลว เจ้าแฮร์รี่ผู้ขี้เกียจ!” เธอกำลังจะดึงผมของเขา แต่ลอว์เรนซ์ผู้ผอมแห้งก็ลุกขึ้น จับแขนที่เหี่ยวแห้งของลิซ่าทั้งสองข้างด้วยมือข้างหนึ่ง และอีกมือหนึ่งกดศีรษะของเธอลงบนหมอน ปล่อยให้เธอต่อว่าเขา และกอดเธอไว้จนกระทั่งเธอหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า ไม่ว่าเธอจะยังคงบ่นต่อเมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น หรือว่าเธอออกไปตามหาฟลอรินที่เธอต้องการนั้น ข้าก็ไม่รู้