Chuda Lisa

Chuda Lisa myślała zupełnie inaczej niż leniwy Harry i gruba Trina, którzy nigdy nie pozwolili, by cokolwiek zakłóciło ich spokój. Od rana do wieczora szorowała wszystko popiołem i obciążała męża, Długiego Laurence’a, taką ilością pracy, że dźwigał ciężary cięższe niż osioł z trzema workami. Wszystko to jednak na próżno, nic nie mieli i nic z tego nie wyszło. Pewnej nocy, leżąc w łóżku i ledwo poruszając jedną kończyną ze zmęczenia, wciąż nie pozwalała myślom zasnąć. Wbiła łokcie w bok męża i powiedziała: „Posłuchaj, Lenz, o czym myślę: gdybym znalazła florena i gdyby mi go dali, pożyczyłabym drugiego, żeby im go dać, a ty też byś mi dał kolejnego, a potem, jak tylko uzbieram cztery floreny, kupiłabym młodą krowę”.

To bardzo ucieszyło męża. „Prawdą jest”, powiedział, „że nie wiem, skąd wziąć florena, którego ode mnie chcesz w prezencie; ale jeśli uda ci się zebrać pieniądze i kupić za nie krowę, dobrze zrobi, jeśli zrealizujesz swój plan. Będę rad”, dodał, „jeśli krowa będzie miała cielaka, a wtedy będę mógł często pić mleko, żeby się orzeźwić”.

„To nie mleko dla ciebie” – rzekła kobieta – „musimy pozwolić cielęciu ssać, żeby urosło i utuczyło się, abyśmy mogły je dobrze sprzedać”.

„Oczywiście” – odpowiedział mężczyzna – „ale i tak napijemy się trochę mleka. To nie zaszkodzi”.

„Kto cię nauczył zajmować się krowami?” zapytała kobieta. „Czy to szkodzi, czy nie, nie pozwolę na to, a nawet gdybyś miał stanąć na głowie, nie powinieneś dostać ani kropli mleka! Czy myślisz, że skoro nic cię nie zadowala, Długi Laurence, to z takim trudem przełkniesz to, co zarabiam?”

„Żono” – powiedział mężczyzna – „bądź cicho, bo uderzę cię w usta!”

„Co!” krzyknęła. „Grozisz mi, żarłoku, łobuzie, leniwy Harry!” Właśnie chwytała go za włosy, ale długi Laurence wstał, chwycił obie chude ręce Lisy jedną ręką, a drugą wcisnął jej głowę w poduszkę, pozwolił jej się strofować i trzymał ją, aż zasnęła z wyczerpania. Czy nadal się kłóciła, gdy obudziła się następnego ranka, czy też wyszła szukać florena, którego pragnęła znaleźć, tego nie wiem.