Slanke Lisa

De tengere Lisa had een heel andere manier van denken dan de luie Harry en de dikke Trina, die zich door niets lieten storen. Ze schrobde alles met as, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat, en belastte haar man, Lange Laurence, met zoveel werk dat hij zwaardere lasten moest dragen dan een ezel met drie zakken. Het mocht echter allemaal niet baten, ze hadden niets en bereikten niets. Op een nacht, toen ze in bed lag en nauwelijks een ledemaat kon bewegen van vermoeidheid, liet ze haar gedachten nog steeds niet los. Ze duwde haar ellebogen in de zij van haar man en zei: "Luister, Lenz, naar wat ik in gedachten heb: als ik een florijn zou vinden en er een aan mij gegeven zou krijgen, zou ik er nog een lenen om ze te geven, en jij zou mij er ook nog een geven, en zodra ik de vier florijnen bij elkaar heb, zou ik een jonge koe kopen."

Dit stemde de echtgenoot zeer tevreden. 'Het klopt,' zei hij, 'dat ik niet weet waar ik de florijnen vandaan moet halen die je als cadeau van me wilt hebben; maar als je het geld bij elkaar kunt krijgen en er een koe mee kunt kopen, dan doe je er goed aan je plan uit te voeren. Ik zou blij zijn,' voegde hij eraan toe, 'als de koe een kalfje krijgt, dan kan ik vaak een slok melk drinken om me te verfrissen.'

'De melk is niet voor jou,' zei de vrouw, 'we moeten het kalf laten drinken zodat het groot en dik wordt en we het voor een goede prijs kunnen verkopen.'

'Zeker,' antwoordde de man, 'maar we nemen toch een beetje melk; dat kan geen kwaad.'

'Wie heeft jou geleerd hoe je met koeien om moet gaan?' vroeg de vrouw. 'Of het nu goed of slecht is, ik sta het niet toe, en zelfs als je er je hoofd voor op je hoofd zou zetten, zou je geen druppel melk krijgen! Denk je soms, Long Laurence, dat je, omdat er niets is wat jou tevreden stelt, zomaar alles mag opeten wat ik met zoveel moeite verdien?'

'Vrouw,' zei de man, 'zwijg, anders geef ik je een klap in je gezicht!'

'Wat!' riep ze, 'je bedreigt me, jij vraatzuchtige, jij schurk, jij luie Harry!' Ze greep hem net bij zijn haar, maar de lange Laurence stond op, greep met één hand de uitgemergelde armen van de magere Lisa vast en drukte met de andere hand haar hoofd in het kussen. Hij liet haar maar schelden en hield haar vast tot ze van pure vermoeidheid in slaap viel. Of ze de volgende ochtend nog steeds ruzie maakte, of dat ze eropuit ging om de florijn te zoeken die ze wilde vinden, dat weet ik niet.