ฮันส์แต่งงานแล้ว

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชาวนาหนุ่มคนหนึ่งชื่อฮันส์ ลุงของเขาต้องการหาภรรยาที่ร่ำรวยให้ เขาจึงให้ฮันส์นั่งอยู่หลังเตาและจุดไฟให้ร้อนจัด จากนั้นก็ไปเอาหม้อใส่นมและขนมปังขาวมาจำนวนมาก แล้วให้เหรียญฟาร์ธิงใหม่เอี่ยมแก่เขาในมือ และพูดว่า “ฮันส์ ถือเหรียญฟาร์ธิงนั้นไว้ให้ดี บดขนมปังขาวลงในนม แล้วอยู่ตรงนั้นแหละ อย่าขยับไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา”

ฮันส์กล่าวว่า “ครับ ผมจะทำทุกอย่างเลย”

จากนั้นชายผู้มาขอแต่งงานก็สวมกางเกงขายาวเก่าๆ ที่ปะชุนแล้ว ไปหาลูกสาวของชาวนาผู้ร่ำรวยในหมู่บ้านข้างๆ แล้วพูดว่า “เธอจะแต่งงานกับหลานชายของฉัน ฮันส์ ไหม เธอจะได้พบกับชายที่ซื่อสัตย์และมีเหตุผล ซึ่งเหมาะสมกับเธอ”

บิดาผู้โลภมากถามว่า “ฐานะของเขาเป็นอย่างไรบ้าง? มีขนมปังไว้แบ่งปันหรือไม่?”

“เพื่อนรัก” ชายผู้มาเกี้ยวพาราสีตอบ “หลานชายตัวน้อยของฉันมีที่นอนสบายๆ มีเงินก้อนโตอยู่ในมือ และมีขนมปังให้กินอย่างเหลือเฟือ นอกจากนั้นเขายังมีที่ดินปะชุนเยอะพอๆ กับที่ฉันมี” (และขณะที่เขาพูด เขาก็ตบเศษผ้าที่ปะชุนบนกางเกงของเขา แต่ในแถบนั้น ที่ดินผืนเล็กๆ ก็ถูกเรียกว่า “แพทช์” เช่นกัน) “ถ้าคุณจะเสียสละเวลาไปบ้านกับฉัน คุณจะเห็นได้ทันทีว่าทุกอย่างเป็นอย่างที่ฉันพูด”

จากนั้นคนตระหนี่ไม่อยากพลาดโอกาสดีนี้ จึงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ไม่มีอะไรจะคัดค้านการแต่งงานนี้อีกแล้ว”

ดังนั้นงานแต่งงานจึงจัดขึ้นในวันนัด และเมื่อเจ้าสาวออกไปดูที่ดินของเจ้าบ่าว ฮันส์ก็ถอดเสื้อคลุมวันอาทิตย์ออกแล้วสวมเสื้อคลุมปะชุนของเขาแทน แล้วพูดว่า “ฉันอาจจะทำให้เสื้อคลุมตัวดีของฉันเปื้อนได้” จากนั้นทั้งสองก็ออกไปด้วยกัน และเมื่อใดก็ตามที่เห็นเส้นแบ่งเขตแดน หรือทุ่งนาและทุ่งหญ้าถูกแบ่งแยกออกจากกัน ฮันส์ก็จะชี้ด้วยนิ้วแล้วตบลงบนเสื้อคลุมปะชุนของเขา ไม่ว่าจะเป็นชิ้นใหญ่หรือชิ้นเล็ก แล้วพูดว่า “ชิ้นนั้นเป็นของฉัน และที่รักของฉัน ดูนี่สิ” ซึ่งหมายความว่าภรรยาของเขาไม่ควรจ้องมองไปที่ผืนดินกว้างใหญ่ แต่ให้มองที่เสื้อผ้าของเขาซึ่งเป็นของเขาเอง

“คุณไปร่วมงานแต่งงานจริงหรือเปล่า?”

“ใช่แล้ว ฉันอยู่ที่นั่น และแต่งกายเต็มยศ หมวกของฉันทำจากหิมะ ต่อมาดวงอาทิตย์ก็ส่องแสงออกมาและหิมะก็ละลาย เสื้อคลุมของฉันทำจากใยแมงมุม และฉันต้องเดินผ่านหนามที่เกี่ยวจนเสื้อคลุมขาด รองเท้าของฉันทำจากแก้ว และฉันผลักมันไปชนกับหิน มันก็ดัง ‘คลิง’ แล้วก็แตกเป็นสองท่อน”