Hans się ożenił

Dawno, dawno temu żył młody chłop imieniem Hans, którego wuj chciał znaleźć mu bogatą żonę. Posadził więc Hansa za piecem i kazał go mocno rozgrzać. Potem przyniósł garnek mleka i mnóstwo białego chleba, dał mu do ręki lśniącego, świeżo wybitego pensa i powiedział: „Hans, trzymaj mocno tego pensa, pokrusz biały chleb do mleka i zostań tam, gdzie jesteś, i nie ruszaj się z tego miejsca, dopóki nie wrócę”.

„Tak” – powiedział Hans – „zrobię to wszystko”.

Wtedy zalotnik włożył stare, łatane spodnie, poszedł do córki bogatego chłopa w sąsiedniej wiosce i powiedział: „Czy nie wyjdziesz za mąż za mojego siostrzeńca Hansa? Znajdziesz uczciwego i rozsądnego mężczyznę, który będzie ci odpowiadał?”

Chciwy ojciec zapytał: „Jak to jest z jego środkami? Czy ma chleb do przełamania?”

„Drogi przyjacielu” – odpowiedział adorator – „mój młody bratanek ma wygodne miejsce, sporą sumę pieniędzy w ręku i mnóstwo chleba do przełamania, a poza tym ma tyle samo łat co ja” (i mówiąc, przykleił łaty do spodni, ale w tej okolicy małe kawałki ziemi również nazywano łatami). „Jeśli poświęcisz sobie trud i pójdziesz ze mną do domu, od razu zobaczysz, że wszystko jest tak, jak powiedziałem”.

Wtedy skąpiec nie chciał stracić tej dobrej okazji i rzekł: „Jeśli tak jest, to nie mam już nic do powiedzenia przeciwko temu małżeństwu”.

Ślub odbył się więc w wyznaczonym dniu, a gdy młoda żona wyszła za drzwi, aby obejrzeć posiadłość pana młodego, Hans zdjął niedzielny płaszcz, włożył połataną sukienkę i powiedział: „Mogę zniszczyć moją elegancką sukienkę”. Potem wyszli razem i gdziekolwiek pojawiła się linia graniczna lub pola i łąki były od siebie oddzielone, Hans wskazywał palcem, a następnie przyklepywał dużą lub małą łatę na swojej sukience i mówił: „Ta łata jest moja, i to, moja najdroższa, tylko na nią spójrz”, dając tym samym do zrozumienia, że ​​jego żona nie powinna patrzeć na rozległą ziemię, ale na jego szatę, która była jego własną.

„Czy rzeczywiście byłeś na ślubie?”

„Tak, rzeczywiście tam byłem, i to w pełnym rynsztunku. Moje nakrycie głowy było ze śniegu; potem wyszło słońce i śnieg stopniał. Mój płaszcz był z pajęczyn i musiałem minąć ciernie, które go ze mnie zdarły, moje buty były ze szkła, a kiedy popchnąłem kamień, krzyknęły: „Klink!” i pękły na pół.”