Hans is getrouwd

Er was eens een jonge boer genaamd Hans, wiens oom een ​​rijke vrouw voor hem wilde vinden. Daarom zette hij Hans achter de kachel en liet die goed heet maken. Toen haalde hij een pot melk en een flinke hoeveelheid wit brood, gaf hem een ​​glimmende, pas geslagen munt van 5 cent in zijn hand en zei: "Hans, houd die munt goed vast, verkruimel het witte brood in de melk en blijf waar je bent. Beweeg niet van je plek tot ik terugkom."

'Ja,' zei Hans, 'ik zal dat allemaal doen.'

Toen trok de minnaar een oude, verlept broek aan, ging naar de dochter van een rijke boer in het volgende dorp en zei: "Wil je niet met mijn neef Hans trouwen? Dan krijg je een eerlijke en verstandige man die bij je past."

De hebzuchtige vader vroeg: "Hoe zit het met zijn bezittingen? Heeft hij brood om te breken?"

'Lieve vriend,' antwoordde de vrijer, 'mijn jonge neefje heeft een comfortabel bed, een aardig bedrag op zak en genoeg brood om te breken, bovendien heeft hij net zoveel lapjes als ik,' (en terwijl hij sprak, plakte hij de lapjes op zijn broek, maar in die streek werden kleine stukjes land ook wel lapjes genoemd.) 'Als je de moeite wilt nemen om met me mee naar huis te gaan, zul je meteen zien dat alles is zoals ik heb gezegd.'

De vrek wilde deze mooie kans niet laten schieten en zei: "Als dat zo is, heb ik verder niets meer tegen het huwelijk in te brengen."

De bruiloft werd dus op de afgesproken dag gevierd, en toen de jonge vrouw naar buiten ging om het landgoed van de bruidegom te bekijken, trok Hans zijn zondagse jas uit, deed zijn verfrommelde kiel aan en zei: "Ik zou mijn mooie jas kunnen verpesten." Vervolgens gingen ze samen naar buiten en waar een grenslijn in zicht kwam, of velden en weilanden van elkaar gescheiden waren, wees Hans met zijn vinger en plakte vervolgens een grote of een kleine lap op zijn kiel en zei: "Die lap is van mij, en die ook, mijn liefste, kijk er eens naar," waarmee hij bedoelde dat zijn vrouw niet naar het uitgestrekte land moest staren, maar naar zijn kledingstuk, dat van hem was.

“Was je inderdaad op de bruiloft?”

“Ja, ik was er inderdaad, en in vol ornaat. Mijn hoofdtooi was van sneeuw; toen kwam de zon op en smolt hij. Mijn jas was van spinnenwebben, en ik moest langs doornen lopen die hem van me afscheurden. Mijn schoenen waren van glas, en ik stootte tegen een steen aan en ze zeiden 'Klink', en braken in tweeën.”