ฟุนเดโวเกล (ลูกนกที่ถูกทิ้ง)

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีคนดูแลป่าคนหนึ่งเข้าไปในป่าเพื่อล่าสัตว์ และขณะที่เขาเข้าไปในป่า เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องราวกับว่ามีเด็กเล็กอยู่ เขาจึงตามเสียงไป และในที่สุดก็มาถึงต้นไม้สูงต้นหนึ่ง และบนยอดต้นไม้นั้น มีเด็กเล็กคนหนึ่งนั่งอยู่ เพราะแม่ของเด็กได้เผลอหลับไปใต้ต้นไม้พร้อมกับลูก และนกเหยี่ยวตัวหนึ่งได้เห็นเด็กอยู่ในอ้อมแขนของแม่ จึงบินลงมาโฉบเอาเด็กไปวางไว้บนต้นไม้สูงนั้น

คนดูแลป่าปีนขึ้นไป นำเด็กคนนั้นลงมา และคิดในใจว่า “เจ้าจะพาเด็กคนนี้กลับบ้านไปด้วย และเลี้ยงดูเขาไปพร้อมกับลินา” เขาจึงพาเด็กคนนั้นกลับบ้าน และเด็กทั้งสองก็เติบโตมาด้วยกัน อย่างไรก็ตาม เด็กที่เขาพบอยู่บนต้นไม้ถูกตั้งชื่อว่าฟุนเดโวเกล เพราะนกตัวหนึ่งคาบมันไป ฟุนเดโวเกลและลินารักกันมาก เมื่อใดที่ไม่ได้เจอกัน พวกเขาก็จะเศร้าโศก

อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ป่าไม้มีพ่อครัวชราคนหนึ่ง ซึ่งในเย็นวันหนึ่งได้หยิบถังสองใบแล้วเริ่มตักน้ำ และไม่ได้ไปแค่ครั้งเดียว แต่ไปหลายครั้ง ลีน่าเห็นเช่นนั้นจึงพูดว่า “ฟังนะ ซานนาเฒ่า ทำไมท่านถึงตักน้ำมากมายขนาดนี้?”

“ถ้าเจ้าจะไม่พูดเรื่องนี้กับใครอีกเลย ข้าจะบอกเหตุผลให้เจ้าฟัง” ลีน่าจึงตอบว่า ไม่ เธอจะไม่พูดเรื่องนี้กับใครอีกเลย จากนั้นพ่อครัวก็พูดว่า “พรุ่งนี้เช้าตรู่ ขณะที่คนดูแลป่าออกไปล่าสัตว์ ข้าจะต้มน้ำ และเมื่อน้ำเดือดในกาต้มน้ำแล้ว ข้าจะโยนฟุนเดโวเกลลงไป และต้มเขาในน้ำนั้น”

เช้าวันรุ่งขึ้น คนดูแลป่าก็ตื่นขึ้นและออกไปล่าสัตว์ และเมื่อเขาไปแล้ว เด็กๆ ก็ยังคงนอนอยู่บนเตียง จากนั้นลินาก็พูดกับฟุนเดโวเกลว่า “ถ้าท่านไม่ทิ้งฉันไป ฉันก็จะไม่ทิ้งท่านเช่นกัน”

ฟุนเดโวเกลกล่าวว่า “ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไปไม่ว่าตอนนี้หรือในอนาคต”

ลีน่าจึงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันจะบอกเธอเอง เมื่อคืนนี้ซานนาผู้เฒ่าแบกน้ำเข้ามาในบ้านมากมายหลายถัง ฉันจึงถามเธอว่าทำไมถึงทำอย่างนั้น เธอบอกว่าถ้าฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใคร เธอจะบอกฉันเอง และฉันก็บอกว่าจะไม่บอกใครอย่างแน่นอน เธอจึงบอกว่าพรุ่งนี้เช้าตรู่ ขณะที่พ่อออกไปล่าสัตว์ เธอจะตั้งกาต้มน้ำให้เต็ม แล้วจับเธอโยนลงไปต้ม แต่เราจะรีบลุกขึ้น แต่งตัว แล้วไปด้วยกัน”

เด็กทั้งสองจึงลุกขึ้นแต่งตัวอย่างรวดเร็วแล้วออกไป เมื่อน้ำในกาต้มน้ำเดือดแล้ว แม่ครัวก็เข้าไปในห้องนอนเพื่อไปพาฟุนเดโวเกลมาโยนลงไปในกาต้มน้ำ แต่เมื่อเธอกลับเข้ามาและเดินไปที่เตียง เด็กทั้งสองก็หายไปแล้ว เธอตกใจมากและพูดกับตัวเองว่า “ฉันจะพูดอะไรดีเมื่อคนดูแลป่ากลับมาบ้านและเห็นว่าเด็ก ๆ หายไป ต้องรีบตามไปพาพวกเขากลับมาทันที”

จากนั้นพ่อครัวจึงส่งคนรับใช้สามคนตามไป เพื่อให้วิ่งไล่จับเด็กๆ แต่เด็กๆ นั่งอยู่ข้างนอกป่า และเมื่อพวกเขาเห็นคนรับใช้สามคนวิ่งมาแต่ไกล ลีน่าจึงพูดกับฟุนเดโวเกลว่า “อย่าทิ้งฉัน และฉันก็จะไม่ทิ้งท่านเช่นกัน”

ฟุนเดโวเกลกล่าวว่า “ไม่ว่าตอนนี้หรือในอนาคต”

แล้วลินาก็กล่าวว่า “จงเป็นต้นกุหลาบ และข้าจะเป็นกุหลาบที่อยู่บนต้นนั้น” เมื่อคนรับใช้ทั้งสามมาถึงป่า ก็ไม่พบอะไรเลยนอกจากต้นกุหลาบและกุหลาบดอกหนึ่ง แต่เด็กๆ หายไปไหนไม่รู้

จากนั้นพวกเขาก็กล่าวว่า “ที่นี่ทำอะไรไม่ได้แล้ว” แล้วพวกเขาก็กลับบ้านไปบอกกับคนครัวว่า พวกเขาไม่เห็นอะไรในป่าเลยนอกจากพุ่มกุหลาบเล็กๆ ที่มีกุหลาบอยู่เพียงดอกเดียว

จากนั้นพ่อครัวเฒ่าก็ดุว่า “พวกเจ้าโง่เง่า พวกเจ้าควรจะตัดต้นกุหลาบออกเป็นสองท่อน แล้วเด็ดดอกกุหลาบกลับบ้านไปด้วย ไปทำซะสักครั้งเถอะ” ดังนั้นพวกเขาจึงต้องออกไปหาอีกครั้งหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เด็กๆ เห็นพวกเขามาแต่ไกลแล้ว

จากนั้นลินาก็พูดว่า “ฟันเดโวเกล อย่าทิ้งฉันไป และฉันก็จะไม่ทิ้งคุณไปเช่นกัน”

ฟุนเดโวเกลกล่าวว่า “ไม่ว่าตอนนี้หรือในอนาคต”

ลีน่ากล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นจงเป็นโบสถ์เถิด แล้วข้าจะเป็นโคมระย้าในนั้น” ดังนั้นเมื่อคนรับใช้ทั้งสามมาถึง ก็ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นนอกจากโบสถ์ที่มีโคมระย้าอยู่ข้างใน

พวกเขาจึงพูดกันว่า “เราจะทำอะไรที่นี่ได้เล่า กลับบ้านกันเถอะ” เมื่อถึงบ้านแล้ว คนทำครัวถามว่าพวกเขายังไม่เจอพวกเขาอีกหรือ พวกเขาจึงตอบว่าไม่เจอ พวกเขาไม่เจออะไรเลยนอกจากโบสถ์หลังหนึ่ง และมีโคมระย้าอยู่ในนั้น

แล้วแม่ครัวก็ดุด่าพวกเขาว่า “พวกเจ้าโง่เง่า! ทำไมไม่รื้อโบสถ์ให้พัง แล้วเอาโคมระย้ากลับบ้านไปด้วยล่ะ?” แล้วแม่ครัวเฒ่าก็ลุกขึ้นยืนและเดินไปกับคนรับใช้ทั้งสามเพื่อไล่ตามเด็กๆ ไป แต่เด็กๆ มองเห็นจากระยะไกลว่าคนรับใช้ทั้งสามกำลังมา และแม่ครัวก็เดินตุปัดตุเป๋ตามมา

แล้วลินาก็กล่าวว่า “ฟันเดโวเกล อย่าทิ้งฉันไป และฉันก็จะไม่ทิ้งคุณไปเช่นกัน”

จากนั้นฟุนเดโวเกลก็กล่าวว่า “ทั้งตอนนี้และในอนาคต”

ลีน่ากล่าวว่า “จงเป็นบ่อปลา แล้วฉันจะเป็นเป็ดในบ่อ” แต่แม่ครัวเดินมาเห็นบ่อปลา เธอก็นอนลงข้างๆ และกำลังจะดื่มน้ำ แต่เป็ดว่ายน้ำมาหาเธออย่างรวดเร็ว งับหัวเธอด้วยปากแล้วดึงเธอลงไปในน้ำ และแม่มดชราก็ต้องจมน้ำตายในที่สุด จากนั้นเด็กๆ ก็กลับบ้านด้วยกันอย่างมีความสุข และถ้าพวกเขาไม่ตาย พวกเขาก็ยังคงมีชีวิตอยู่