Fundevogel (Podrzutek)

Pewien leśnik wybrał się kiedyś do lasu na polowanie. Gdy wszedł do lasu, usłyszał krzyk, jakby małe dziecko tam było. Podążył za tym dźwiękiem i w końcu dotarł do wysokiego drzewa, a na jego szczycie siedziało małe dziecko. Matka zasnęła pod drzewem z dzieckiem, a drapieżny ptak zobaczył je w jej ramionach, sfrunął w dół, porwał je i posadził na wysokim drzewie.

Leśniczy wspiął się, zniósł dziecko na dół i pomyślał: „Zabierzesz je ze sobą do domu i wychowasz z Liną”. Zabrał je więc do domu i oboje dorastali razem. To jednak, które znalazł na drzewie, nazywało się Fundevogel, ponieważ porwał je ptak. Fundevogel i Lina kochali się tak bardzo, że kiedy się nie widzieli, byli smutni.

Leśniczy miał jednak starego kucharza, który pewnego wieczoru wziął dwa wiadra i zaczął nosić wodę, i nie raz, ale wiele razy, poszedł do źródła. Lina to zobaczyła i powiedziała: „Słuchaj, stara Sanno, dlaczego nosisz tyle wody?”

„Jeśli nikomu tego nie powtórzysz, powiem ci dlaczego”. Lina odpowiedziała, że ​​nie, nikomu tego nie powtórzy, a wtedy kucharka rzekł: „Jutro rano, kiedy leśniczy będzie na polowaniu, zagotuję wodę i kiedy zagotuje się w czajniku, wrzucę Fundevogel i ugotuję go w nim”.

Następnego ranka leśniczy wstał wcześnie i poszedł na polowanie, a kiedy wyszedł, dzieci wciąż spały. Wtedy Lina powiedziała do Fundevogla: „Jeśli ty mnie nigdy nie opuścisz, ja też nigdy cię nie opuszczę”.

Fundevogel powiedział: „Ani teraz, ani nigdy cię nie opuszczę”.

Wtedy Lina rzekła: „W takim razie ci powiem. Wczoraj wieczorem stara Sanna przyniosła do domu tyle wiader wody, że zapytałam ją, dlaczego to robi, a ona powiedziała, że ​​jeśli obiecam, że nikomu nie powiem, to mi powie, a ja obiecałam, że nikomu nie powiem, a ona powiedziała, że ​​jutro rano, kiedy ojciec będzie na polowaniu, nastawi czajnik pełen wody, wrzuci cię do niego i ugotuje; ale my szybko wstaniemy, ubierzemy się i pójdziemy razem”.

Dwoje dzieci wstało więc, szybko się ubrało i odeszło. Gdy woda w czajniku się zagotowała, kucharka poszła do sypialni po Fundevogela i wrzuciła go do wody. Ale kiedy weszła i podeszła do łóżek, dzieci już nie było. Wtedy strasznie się zaniepokoiła i pomyślała: „Co mam teraz powiedzieć, kiedy leśniczy wróci i zobaczy, że dzieci zniknęły? Trzeba je natychmiast śledzić, żeby je z powrotem sprowadzić”.

Wtedy kucharz wysłał za nimi trzech służących, którzy mieli pobiec i dogonić dzieci. Dzieci jednak siedziały za lasem i kiedy z daleka zobaczyły biegnące sługi, Lina rzekła do Fundevogla: „Nigdy mnie nie opuszczaj, a ja nigdy cię nie opuszczę”.

Fundevogel powiedział: „Ani teraz, ani nigdy”.

Wtedy Lina rzekła: „Stań się drzewem różanym, a ja różą na nim”. Kiedy trzej słudzy doszli do lasu, nie było tam nic oprócz drzewka różanego i jednej róży na nim, ale dzieci nigdzie nie było.

Wtedy oni powiedzieli: „Tu nic nie da się zrobić”, po czym wrócili do domu i opowiedzieli kucharzowi, że w lesie nie widzieli niczego poza małym krzakiem róży, na którym rosła jedna róża.

Wtedy stary kucharz zbeształ ich i powiedział: „Wy prostaki, powinniście byli przeciąć krzak róży na pół, zerwać różę i przynieść ją do domu; idźcie i zróbcie to raz”. Musieli więc wyjść i poszukać po raz drugi. Dzieci jednak widziały ich z daleka.

Wtedy Lina rzekła: „Fundevogel, nigdy mnie nie opuszczaj, a ja nigdy nie opuszczę ciebie”.

Fundevogel powiedział: „Ani teraz, ani nigdy”.

Lina rzekła: „Więc stań się kościołem, a ja będę w nim żyrandolem”. Kiedy więc przyszli trzej słudzy, nie było tam nic oprócz kościoła z żyrandolem.

Mówili więc do siebie: „Co tu możemy zrobić, chodźmy do domu”. Gdy wrócili do domu, kucharz zapytał, czy ich nie znaleźli. Odpowiedzieli, że nie, że nic nie znaleźli oprócz kościoła, a w nim żyrandola.

Kucharka zbeształa ich i rzekła: „Głupcy! Czemu nie rozwaliliście kościoła na kawałki i nie zabraliście ze sobą żyrandola?”. Wtedy sama stara kucharka sama wstała i poszła z trzema sługami w pogoń za dziećmi. Dzieci jednak z daleka widziały, że nadchodzą trzej słudzy, a kucharz dreptał za nimi.

Wtedy Lina rzekła: „Fundevogel, nigdy mnie nie opuszczaj, a ja nigdy cię nie opuszczę”.

Wtedy Fundevogel rzekł: „Ani teraz, ani nigdy”.

Lina powiedziała: „Bądź stawem rybnym, a ja będę kaczką na nim”. Kucharka jednak podeszła do nich i widząc staw, położyła się przy nim i właśnie miała go wypić. Ale kaczka szybko podpłynęła do niej, chwyciła ją dziobem za głowę i wciągnęła do wody, a tam stara czarownica musiała się utopić. Potem dzieci wróciły razem do domu i były zachwycone, a jeśli nie umarły, to znaczy, że nadal żyją.