Fundevogel (Vogel-vondeling)

Er was eens een boswachter die het bos in ging om te jagen. Toen hij het bos binnenkwam, hoorde hij een geluid van geschreeuw, alsof er een klein kind was. Hij volgde het geluid en kwam uiteindelijk bij een hoge boom. Bovenin die boom zat een klein kind, want de moeder was met het kind onder de boom in slaap gevallen. Een roofvogel had het kind in haar armen gezien, was naar beneden gevlogen, had het gegrepen en in de boom gezet.

De boswachter klom omhoog, haalde het kind naar beneden en dacht bij zichzelf: 'Je zult hem mee naar huis nemen en hem samen met je Lina opvoeden.' Hij nam het kind dus mee naar huis, en de twee kinderen groeiden samen op. Het kind dat hij in een boom had gevonden, werd Fundevogel genoemd, omdat een vogel het had meegenomen. Fundevogel en Lina hielden zoveel van elkaar dat ze verdrietig waren als ze elkaar niet zagen.

De boswachter had echter een oude kokkin, die op een avond twee emmers pakte en water begon te halen. Hij ging niet één keer, maar vele malen naar de bron. Lina zag dit en zei: "Luister eens, oude Sanna, waarom haal je zoveel water?"

'Als je het nooit aan iemand doorvertelt, zal ik je vertellen waarom.' Dus zei Lina nee, ze zou het nooit aan iemand doorvertellen, en toen zei de kok: 'Morgenochtend vroeg, als de boswachter op jacht is, zal ik het water verhitten, en als het kookt in de ketel, zal ik Fundevogel erin gooien en hem erin koken.'

Vroeg in de ochtend stond de boswachter op en ging op jacht, en toen hij weg was, lagen de kinderen nog in bed. Toen zei Lina tegen Fundevogel: 'Als jij mij nooit verlaat, zal ik jou ook nooit verlaten.'

Fundevogel zei: "Noch nu, noch ooit zal ik je verlaten."

Toen zei Lina: 'Dan zal ik het je vertellen. Gisteravond droeg de oude Sanna zoveel emmers water het huis in dat ik haar vroeg waarom ze dat deed, en ze zei dat als ik beloofde het aan niemand te vertellen, ze het me zou vertellen. Ik zei dat ik het zeker aan niemand zou vertellen, en ze zei dat ze morgenochtend vroeg, als vader aan het jagen was, de ketel vol water zou zetten, jou erin zou gooien en je zou koken; maar wij zouden snel opstaan, ons aankleden en samen weggaan.'

De twee kinderen stonden daarom op, kleedden zich snel aan en gingen weg. Toen het water in de ketel kookte, ging de kokkin naar de slaapkamer om Fundevogel te halen en hem erin te gooien. Maar toen ze binnenkwam en naar de bedden liep, waren beide kinderen verdwenen. Toen schrok ze zich rot en zei ze tegen zichzelf: 'Wat moet ik nu zeggen als de boswachter thuiskomt en ziet dat de kinderen weg zijn? Hij moet onmiddellijk achter hen aan om ze terug te vinden.'

Toen stuurde de kok drie dienaren achter hen aan, die moesten rennen en de kinderen inhalen. De kinderen zaten echter buiten het bos, en toen ze de drie dienaren in de verte zagen rennen, zei Lina tegen Fundevogel: 'Verlaat mij nooit, en ik zal jou nooit verlaten.'

Fundevogel zei: "Noch nu, noch ooit."

Toen zei Lina: "Word jij een rozenstruik, en ik de roos erop." Toen de drie dienaren in het bos aankwamen, was er niets anders dan een rozenstruik met één roos erop, maar de kinderen waren nergens te bekennen.

Toen zeiden ze: "Hier valt niets meer aan te doen," en ze gingen naar huis en vertelden de kok dat ze in het bos niets anders hadden gezien dan een kleine rozenstruik met één roos eraan.

Toen berispte de oude kok hen en zei: 'Jullie domkoppen, jullie hadden de rozenstruik in tweeën moeten snijden, de roos eraf moeten plukken en mee naar huis moeten nemen; ga het nu maar eens doen.' Ze moesten er dus op uit om voor de tweede keer te zoeken. De kinderen zagen hen echter al van een afstand aankomen.

Toen zei Lina: "Fundevogel, verlaat me nooit, en ik zal jou nooit verlaten."

Fundevogel zei: "Noch nu, noch ooit."

Lina zei: "Word dan een kerk, en ik zal de kroonluchter erin zijn." Toen de drie dienaren aankwamen, was er niets anders dan een kerk, met een kroonluchter erin.

Daarom zeiden ze tegen elkaar: "Wat kunnen we hier doen? Laten we naar huis gaan." Toen ze thuis waren, vroeg de kok of ze hen niet hadden gevonden. Ze zeiden nee, ze hadden niets gevonden behalve een kerk, en daarin hing een kroonluchter.

En de kokkin berispte hen en zei: 'Jullie dwazen! Waarom hebben jullie de kerk niet afgebroken en de kroonluchter niet mee naar huis genomen?' En toen stond de oude kokkin zelf op en ging met de drie bedienden achter de kinderen aan. De kinderen zagen echter al van verre dat de drie bedienden eraan kwamen, en de kokkin waggelde achter hen aan.

Toen zei Lina: "Fundevogel, verlaat me nooit, en ik zal jou nooit verlaten."

Toen zei Fundevogel: "Noch nu, noch ooit."

Lina zei: "Wees een vijver, en ik zal de eend erop zijn." De kok kwam echter naar hen toe, en toen ze de vijver zag, ging ze ernaast liggen en wilde ze het water opdrinken. Maar de eend zwom snel naar haar toe, greep haar kop met zijn snavel en trok haar het water in, en daar moest de oude heks verdrinken. Daarna gingen de kinderen samen naar huis, en ze waren dolblij, en als ze niet dood zijn, leven ze nog steeds.