เมอร์คิวรีและคนตัดไม้

ชายตัดไม้คนหนึ่งกำลังตัดต้นไม้ริมฝั่งแม่น้ำ ขวานของเขาพลาดไปโดนลำต้นและหลุดมือตกลงไปในน้ำ ขณะที่เขายืนอยู่ริมน้ำคร่ำครวญถึงสิ่งที่หายไป เทพเมอร์คิวรีก็ปรากฏตัวขึ้นและถามเขาถึงสาเหตุของความเศร้าโศก เมื่อทราบเรื่องที่เกิดขึ้น ด้วยความสงสารในความทุกข์ของเขา เทพเมอร์คิวรีจึงดำดิ่งลงไปในแม่น้ำและนำขวานทองคำขึ้นมา ถามเขาว่าใช่ขวานที่เขาทำหายไปหรือไม่ ชายตัดไม้ตอบว่าไม่ใช่ เทพเมอร์คิวรีจึงดำดิ่งลงไปอีกครั้งและนำขวานเงินขึ้นมา ถามเขาว่าใช่ขวานของเขาหรือไม่ “ไม่ใช่ของฉันเช่นกัน” ชายตัดไม้กล่าว เทพเมอร์คิวรีจึงดำดิ่งลงไปในแม่น้ำอีกครั้งและนำขวานที่หายไปขึ้นมา ชายตัดไม้ดีใจมากที่ได้ของคืนและขอบคุณผู้มีพระคุณอย่างสุดซึ้ง และผู้มีพระคุณก็พอใจกับความซื่อสัตย์ของเขามาก จึงมอบขวานอีกสองเล่มให้เขาเป็นของขวัญ เมื่อคนตัดไม้เล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟัง เพื่อนคนหนึ่งเกิดอิจฉาในโชคดีของเขาและตั้งใจจะลองเสี่ยงโชคบ้าง เขาจึงไปตัดต้นไม้ริมแม่น้ำ และบังเอิญทำขวานตกน้ำ เทพเมอร์คิวรีปรากฏตัวขึ้นเช่นเคย และเมื่อรู้ว่าขวานของเขาตกลงไปในน้ำ เทพเมอร์คิวรีก็ดำดิ่งลงไปและนำขวานทองคำขึ้นมาได้เหมือนครั้งก่อน โดยไม่รอให้ถามว่าเป็นของตนหรือไม่ ชายคนนั้นก็ร้องว่า “ของฉัน ของฉัน” และยื่นมือออกไปอย่างกระตือรือร้นเพื่อรับรางวัล แต่เทพเมอร์คิวรีรู้สึกรังเกียจในความไม่ซื่อสัตย์ของเขามาก จึงไม่เพียงแต่ปฏิเสธที่จะให้ขวานทองคำแก่เขาเท่านั้น แต่ยังปฏิเสธที่จะช่วยเอาขวานที่เขาทำตกน้ำกลับคืนมาให้ด้วย

ความซื่อสัตย์เป็นนโยบายที่ดีที่สุด