Mercurius en de Houthakker

Een houthakker was een boom aan het vellen aan de oever van een rivier, toen zijn bijl, die van de stam afketste, uit zijn handen vloog en in het water viel. Terwijl hij aan de waterkant stond te treuren om zijn verlies, verscheen Mercurius en vroeg hem naar de reden van zijn verdriet. Toen hij hoorde wat er gebeurd was, dook Mercurius uit medelijden in de rivier en haalde een gouden bijl boven. Hij vroeg de houthakker of dat de bijl was die hij kwijt was. De houthakker antwoordde ontkennend, waarop Mercurius een tweede keer dook en een zilveren bijl bovenhaalde. Hij vroeg of dat zijn bijl was. "Nee, die is ook niet van mij," zei de houthakker. Mercurius dook nogmaals in de rivier en haalde de verloren bijl boven. De houthakker was dolblij dat hij zijn bezit terug had en bedankte zijn weldoener hartelijk. De houthakker was zo tevreden over zijn eerlijkheid dat hij hem de andere twee bijlen cadeau gaf. Toen de houthakker het verhaal aan zijn metgezellen vertelde, werd een van hen jaloers op zijn geluk en besloot hij zijn geluk zelf te beproeven. Hij ging dus naar de rivieroever om een ​​boom om te hakken, maar liet per ongeluk zijn bijl in het water vallen. Mercurius verscheen, zoals altijd, en toen hij hoorde dat zijn bijl erin was gevallen, dook hij naar beneden en haalde een gouden bijl boven, net als de vorige keer. Zonder te wachten tot hem gevraagd werd of de bijl van hem was, riep de man: "Die is van mij, die is van mij!" en stak gretig zijn hand uit naar de bijl. Maar Mercurius was zo verontwaardigd over zijn oneerlijkheid dat hij hem niet alleen de gouden bijl niet wilde geven, maar ook weigerde de bijl die hij in de rivier had laten vallen voor hem terug te halen.

Eerlijk duurt het langst.