Merkury i Drwal

Drwal ścinał drzewo na brzegu rzeki, gdy jego siekiera, odbiwszy się od pnia, wypadła mu z rąk i wpadła do wody. Gdy stał nad brzegiem wody, opłakując swoją stratę, pojawił się Merkury i zapytał go o przyczynę smutku; a dowiedziawszy się, co się stało, z litości dla jego nieszczęścia zanurzył się w rzece i wyciągając złotą siekierę, zapytał go, czy to ta, którą zgubił. Drwal odpowiedział, że nie, a Merkury zanurzył się po raz drugi i wyciągając srebrną siekierę, zapytał, czy to jego. „Nie, to też nie jest moje” – powiedział Drwal. Merkury ponownie zanurzył się w rzece i wyciągnął brakującą siekierę. Drwal był przepełniony radością z odzyskania swojej własności i serdecznie podziękował swemu dobroczyńcy; ten zaś był tak zadowolony z jego uczciwości, że podarował mu pozostałe dwie siekiery. Gdy Drwal opowiedział tę historię swoim towarzyszom, jeden z nich, przepełniony zazdrością o jego szczęście, postanowił spróbować szczęścia sam. Poszedł więc i zaczął ścinać drzewo na brzegu rzeki, a wkrótce udało mu się wrzucić siekierę do wody. Merkury pojawił się jak poprzednio i dowiedziawszy się, że jego siekiera wpadła, zanurkował i wyciągnął złotą siekierę, tak jak poprzednio. Nie czekając na pytanie, czy to jego, czy nie, towarzysz krzyknął: „To moje, to moje” i chciwie wyciągnął rękę po nagrodę: ale Merkury był tak zniesmaczony jego nieuczciwością, że nie tylko odmówił mu złotej siekiery, ale także odmówił odzyskania dla niego tej, którą upuścił do rzeki.

Uczciwość jest najlepszą polityką.