ปริมาณที่ใช้ได้นานหนึ่งปี

เขาเป็นหนึ่งในบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในเมือง แต่เขาไม่ได้แสดงความร่ำรวยของตนอย่างโอ้อวด เด็กหญิงตัวเล็กผอมบางแต่งกายเรียบง่ายยืนมองอาหารน่ารับประทานในหน้าต่างร้านอาหาร ชายคนนั้นเดินเข้ามาและแตะไหล่เธอ

“หนูน้อย ชื่ออะไรเหรอ?” เขาถาม

“ซูซี่ ทอมป์กินส์ค่ะ ท่าน” เธอตอบพลางเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาสีฟ้าที่สวยสะกดใจ

มีบางอย่างในน้ำเสียงอ้อนวอนใสซื่อของเธอที่ปลุกความรู้สึกแปลกๆ ในใจของเศรษฐีผู้นั้น อย่างไรก็ตาม มันอาจจะเป็นแค่อาการอาหารไม่ย่อยก็ได้

เขาถามว่า “คุณมีพ่อไหม?”

“โอ้ ไม่ครับ ท่าน แม่ต้องเลี้ยงดูแค่ผมคนเดียวครับ”

“แม่ของคุณยากจนมากหรือเปล่า?”

“อ้อ ครับผม”

“แม่ของคุณชื่ออะไร?”

“ซูซานค่ะ ท่าน เหมือนของฉันเลยค่ะ”

“บอกพ่อมาสิ เด็กน้อย” ชายร่ำรวยกล่าวพลางจับแขนเธอไว้แน่นด้วยความตึงเครียด “แม่ของเจ้ามีหูดที่จมูกหรือเปล่า และลมหายใจของแม่มีกลิ่นหัวหอมไหม?”

"ครับท่าน."

เศรษฐียกมือขึ้นปิดหน้าครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า:

“ลูกรัก แม่กับพ่อเคยรู้จักกัน ลูกมีเสียง ผม และดวงตาเหมือนแม่ ถ้าไม่ใช่เพราะความเข้าใจผิด—บางที—แต่เรื่องนั้นมันก็ผ่านไปแล้ว”

ชายคนนั้นปลดกระดุมเสื้อโค้ทและหยิบห่อของออกมาจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก

“เอาไปนี่สิ” เขากล่าว “ฉันมีมากกว่าที่ต้องการ มันจะพอสำหรับคุณและแม่ของคุณไปได้อีกหนึ่งปี”

เด็กหญิงตัวน้อยรับห่อของแล้ววิ่งกลับบ้านด้วยความดีใจ

“โอ้ ดูสิ แม่!” เธอร้อง “มีสุภาพบุรุษท่านหนึ่งให้หนูมา เขาบอกว่ามันจะใช้ได้ทั้งปีเลย”

หญิงผิวซีดคลี่ห่อของออกด้วยมือที่สั่นเทา

ปฏิทินใหม่นั้นสวยดี