Een jaarvoorraad

Hij was een van de rijkste mannen van de stad, maar hij pronkte niet met zijn rijkdom. Een klein, tenger, schaars gekleed meisje stond in het raam van het restaurant naar het lekkere eten te kijken. De man kwam dichterbij en raakte haar op de schouder aan.

'Hoe heet je, meisje?' vroeg hij.

'Susie Tompkins, meneer,' antwoordde ze, terwijl ze hem met haar grote, indringende blauwe ogen aankeek.

Er zat iets in haar smekende, onschuldige stem dat een vreemd gevoel in het hart van de miljonair opwekte. Toch zou het ook maagzuur kunnen zijn geweest.

'Heb je een vader?' vroeg hij.

"O nee, meneer, moeder moet alleen mij onderhouden."

“Is je moeder erg arm?”

“Oh ja, meneer.”

“Hoe heet je moeder?”

“Susan, meneer. Precies zoals die van mij.”

'Vertel me eens, kind,' zei de rijke man, terwijl hij haar arm stevig vastgreep in een vlaag van spanning. 'Heeft je moeder een wrat op haar neus, en ruikt haar adem naar uien?'

“Ja, meneer.”

De miljonair bedekte even zijn gezicht met zijn handen en zei toen met trillende stem:

“Kindje, je moeder en ik kenden elkaar ooit. Je hebt haar stem, haar haar en haar ogen. Als er geen misverstand was geweest – misschien – maar dat is nu verleden tijd.”

De man knoopte zijn overjas los en haalde een pakketje uit zijn vestzak.

'Neem dit maar,' zei hij. 'Ik heb meer dan ik nodig heb. Hier kunnen jij en je moeder een jaar mee vooruit.'

Het kleine meisje pakte het pakketje aan en rende dolblij naar huis.

'Oh, kijk eens, mama!' riep ze. 'Een meneer heeft me dit gegeven. Hij zei dat we er een heel jaar mee vooruit zouden kunnen.'

De bleke vrouw rolde het pakket met trillende handen uit.

Het was een mooie nieuwe kalender.