ข้อคิดให้กำลังใจ
อ่านเรื่องสั้นฉบับเต็มเรื่อง “ความคิดที่ให้กำลังใจ” โดย โอ. เฮนรี
ชายท่าทางเหนื่อยล้า มีหนวดเคราสีน้ำตาลแดงหม่นหมอง เดินเข้าไปในสถานีตำรวจเมื่อบ่ายวานนี้ และพูดกับเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบว่า:
“ผมต้องการมอบตัว ผมคิดว่าคุณควรใส่กุญแจมือผมและขังผมไว้ในห้องขังมืดๆ ที่เต็มไปด้วยแมงมุมและหนู ผมเป็นหนึ่งในคนเลวที่สุดที่คุณเคยเจอ และผมขอสละสิทธิ์ในการพิจารณาคดี โปรดบอกผู้คุมให้ผมกินขนมปังขึ้นราและน้ำประปาที่มีกำมะถันเยอะๆ ด้วย”
“คุณทำอะไรลงไป?” เจ้าหน้าที่ถาม
“ฉันเป็นคนน่าสมเพช ต่ำช้า โกหก ไร้ประโยชน์ ใส่ร้ายป้ายสี ขี้เมา ชั่วร้าย ดูหมิ่นศาสนา เป็นไอ้สารเลว และฉันก็ไม่สมควรตายด้วยซ้ำ คุณอาจจะขอให้ผู้คุมนำเด็กชายตัวเล็กๆ เข้ามาดูฉันผ่านลูกกรงด้วยก็ได้ ในขณะที่ฉันกัดฟันและสาปแช่งด้วยความโกรธแค้นอย่างบ้าคลั่ง”
“เราไม่สามารถจับคุณเข้าคุกได้ เว้นแต่คุณจะกระทำความผิดอะไร คุณช่วยแจ้งข้อกล่าวหาที่เจาะจงกว่านี้ได้ไหม?”
“ไม่ครับ ผมแค่อยากจะมอบตัวตามหลักการทั่วไป คุณเห็นไหมครับ เมื่อคืนผมไปฟังแซม โจนส์พูด และเขาเห็นผมอยู่ในฝูงชนและวิเคราะห์กรณีของผมได้อย่างตรงเป๊ะ ก่อนหน้านั้นผมคิดว่าตัวเองเป็นเหมือนทีมม้าสี่ตัวที่มีหมาเหลืองอยู่ใต้เกวียน แต่แซมเลือกมองในแง่ลบและชนะ ผมเป็นหมาแก่ตาเจ็บตัวหนึ่ง ผมไม่รังเกียจเลยถ้าคุณจะเตะผมสักสองสามครั้งก่อนที่จะขังผมไว้ แล้วส่งข่าวไปบอกภรรยาผมว่าไอ้คนชั่วที่ทำร้ายเธอมาตลอด 20 ปีได้รับผลกรรมแล้ว”
“โอ้ ใจเย็นๆ หน่อย” เจ้าหน้าที่กล่าว “ผมไม่เชื่อว่าคุณจะเลวร้ายอย่างที่คุณคิด คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแซม โจนส์กำลังพูดถึงคุณ อาจจะเป็นคนอื่นที่เขาทำร้ายก็ได้ เข้มแข็งเข้าไว้ อย่าไปกังวลเลย”
“ขอคิดดูก่อนนะ” ชายผู้มีท่าทางเหนื่อยล้ากล่าวอย่างครุ่นคิด “พอคิดดูแล้ว มีเพื่อนบ้านคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างหลังผม เขาเป็นคนที่นิสัยแย่ที่สุดในฮิวสตันเลย เขาเป็นคนเลวทรามต่ำช้าอย่างแท้จริง เขาทำร้ายภรรยาและปฏิเสธที่จะให้ผมยืมเงินสามดอลลาร์ถึงห้าครั้งแล้ว สิ่งที่แซมพูดตรงกับกรณีของเขาเป๊ะเลย ถ้าผมคิดตอนนี้—”
“นั่นแหละคือวิธีคิดที่ถูกต้อง” เจ้าหน้าที่กล่าว “โอกาสที่แซมจะคิดถึงคุณเลยนั้นมีสูงมาก”
“ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาพูดอย่างนั้น ตอนนี้ผมจำเรื่องเพื่อนบ้านคนนั้นได้แล้ว” ชายผู้สำนึกผิดกล่าวพลางเริ่มมีสีหน้าสดใสขึ้น “คุณไม่รู้หรอกว่าคุณช่วยปลดเปลื้องความหนักใจของผมไปได้มากแค่ไหน ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนบาปที่สุดในโลก ผมพนันได้เลยว่าเขาพูดตรงๆ กับไอ้คนเลวทรามต่ำช้าที่นั่งอยู่ข้างหลังผมนั่นแหละ เอาล่ะ ไปหาอะไรกินกันไหม”
เจ้าหน้าที่ปฏิเสธ และชายที่ดูเหนื่อยล้าก็ใช้ปลายนิ้วลูบลงไปที่คอแล้วดึงปกเสื้อขึ้นมาให้เห็นชัดขึ้น แล้วพูดว่า:
“ผมจะไม่มีวันลืมความกรุณาของคุณเลยครับ ที่ช่วยผมคลายความกังวลนี้ มันทำให้ผมรู้สึกแย่มาทั้งวัน ผมกำลังจะไปสนามแข่งม้าแล้ว และจะไปแข่งกับตัวเต็งเพื่อหวังจะได้เงินรางวัลเล็กน้อย ขอให้โชคดีครับ ผมจะจดจำความกรุณาของคุณไว้เสมอ”
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
