Een opbeurende gedachte

Een vermoeid ogende man met neerslachtige roodbruine snor liep gisterenmiddag het politiebureau binnen en zei tegen de dienstdoende agent:

'Ik wil me overgeven. Ik denk dat u me beter kunt boeien en in een pikdonkere cel kunt stoppen waar het wemelt van de spinnen en muizen. Ik ben een van de ergste mannen die u ooit hebt gezien, en ik zie af van een proces. Zeg alstublieft tegen de cipier dat hij me beschimmeld brood te eten moet geven, en kraanwater met veel zwavel erin.'

'Wat heb je gedaan?' vroeg de agent.

“Ik ben een ellendige, gemene, leugenachtige, waardeloze, lasterlijke, dronken, schurkachtige, godslasterlijke smeerlap, en ik ben niet geschikt om te sterven. Je kunt de cipier ook vragen om kleine jongetjes binnen te laten om me door de tralies te bekijken, terwijl ik in demonische woede mijn tanden knars en vloek.”

"We kunnen je niet opsluiten tenzij je een overtreding hebt begaan. Kun je niet een meer specifieke aanklacht tegen jezelf indienen?"

'Nee, ik wil me gewoon vrijspreken op basis van algemene principes. Kijk, ik ben gisteravond naar Sam Jones gaan luisteren, en hij zag me in het publiek en stelde mijn situatie perfect vast. Tot dan toe dacht ik dat ik een vierspan was met een gele hond onder de wagen, maar Sam koos de negatieve kant en won. Ik ben een verdomde oude, zere hond; ik zou het niet erg vinden als je me een paar keer schopte voordat je me opsloot en mijn vrouw liet weten dat die oude schurk die haar al twintig jaar misbruikt heeft, zijn verdiende loon heeft gekregen.'

'Ach kom nou,' zei de agent, 'ik geloof niet dat je zo erg bent als je denkt. Je weet helemaal niet zeker of Sam Jones het over jou had. Hij had het misschien over iemand anders. Houd je hoofd koel en maak je er niet druk om.'

'Even kijken,' zei de vermoeid ogende man peinzend. 'Nu ik erover nadenk, zat er een van mijn buren pal achter me die de gemeenste man van Houston is. Hij is een smerige hond, echt waar. Hij slaat zijn vrouw en heeft me al vijf keer geweigerd om drie dollar te lenen. Wat Sam zei, past precies bij hem. Als ik nu zou denken—'

'Zo moet je het bekijken,' zei de agent. 'De kans is groot dat Sam helemaal niet aan jou dacht.'

'Verdomme, ik geloof het niet, nu herinner ik me die buurman van me,' zei de boeteling, terwijl zijn gezicht opklaarde. 'Je weet niet wat een last je van mijn schouders hebt genomen. Ik voelde me net een van de ergste zondaars ter wereld. Ik durf te wedden dat hij recht voor zijn raap tegen die ellendige, verachtelijke schurk zat die pal achter me zat. Zeg, kom op, laten we iets gaan halen, wil je?'

De agent weigerde en de vermoeid ogende man streek met zijn vinger langs zijn nek, trok zijn kraag omhoog en zei:

"Ik zal uw vriendelijkheid, meneer, nooit vergeten, dat u me uit deze benarde situatie hebt geholpen. Ik voelde me er de hele dag al rot door. Ik ga nu naar de renbaan en zet een paar centen in op de favoriet. Fijne dag, ik zal uw vriendelijkheid altijd in gedachten houden."