Myśl dodająca otuchy

Wczoraj po południu na komisariat policji wszedł zmęczony mężczyzna z przygnębionymi, kasztanowymi bokobrodami i powiedział do dowódcy:

„Chcę się poddać. Chyba lepiej będzie, jeśli mnie zakują w kajdanki i wsadzą do prawdziwej ciemnej celi, gdzie jest mnóstwo pająków i myszy. Jestem jednym z najgorszych ludzi, jakich kiedykolwiek widziałeś, i odstąpię od procesu. Proszę, powiedz strażnikowi, żeby dał mi spleśniały chleb i wodę z hydrantu z dużą ilością siarki”.

„Co zrobiłeś?” zapytał oficer.

„Jestem nędznym, podłym, kłamliwym, nicponiem, oszczercą, pijakiem, nikczemnikiem, świętokradczym łajdakiem i nie nadaję się na śmierć. Możesz też poprosić strażnika, żeby przyprowadził małych chłopców, żeby popatrzyli na mnie przez kraty, podczas gdy ja będę zgrzytał zębami i przeklinał w demonicznej furii”.

„Nie możemy cię wsadzić do więzienia, dopóki nie popełnisz przestępstwa. Czy nie możesz postawić sobie bardziej konkretnych zarzutów?”

„Nie, chcę się tylko poddać, jeśli chodzi o ogólne zasady. Widzisz, wczoraj wieczorem poszedłem posłuchać Sama Jonesa, a on zobaczył mnie w tłumie i zdiagnozował mój przypadek z dokładnością do joty. Do tego czasu myślałem, że jestem zaprzęgiem czterech koni z żółtym psem pod wozem, ale Sam przyjął negatywną postawę i wygrał. Jestem cholernym, starym, sfrustrowanym psem gończym; nie miałbym nic przeciwko, gdybyś mnie kopnął kilka razy, zanim mnie zamkniesz, i wysłał mojej żonie wiadomość, że stary łotr, który znęcał się nad nią przez dwadzieścia lat, spotkał swój los”.

„Ojej, daj spokój” – powiedział policjant – „nie sądzę, żebyś był taki zły, jak ci się wydaje. Nie wiesz, że Sam Jones w ogóle o tobie mówił. Mógł uderzyć kogoś innego. Przygotuj się i nie martw się tym”.

„Pomyślę sobie” – powiedział zamyślony, zmęczony mężczyzna. „Właśnie tak sobie pomyślałem, że tuż za mną siedział jeden z moich sąsiadów, najwredniejszy człowiek w Houston. To parszywy szczeniak, bez dwóch zdań. Bije żonę i pięć razy odmówił mi pożyczki trzech dolarów. To, co powiedział Sam, idealnie pasuje do jego sytuacji. Gdybym teraz pomyślał…”

„Tak na to trzeba patrzeć” – powiedział policjant. „Sam prawdopodobnie w ogóle o tobie nie myślał”.

„Niech mnie diabli wezmą, ale teraz przypominam sobie o tym moim sąsiedzie” – powiedział pokutnik, zaczynając się rozchmurzać. „Nie wiesz, jaki ciężar zdjąłeś mi z głowy. Czułem się jak jeden z najgorszych grzeszników na świecie. Założę się o dziesięć dolarów, że mówił prosto do tego nędznego, godnego pogardy łobuza, który siedział tuż za mną. Chodź, chodźmy coś zjeść, dobrze?”

Policjant odmówił, a zmęczony mężczyzna przesunął palcem po szyi, podniósł kołnierz i powiedział:

„Nigdy nie zapomnę pańskiej życzliwości, proszę pana, za pomoc w wyjściu z tego zmartwienia. Cały dzień czułem się źle. Idę teraz na tor wyścigowy i zmierzę się z faworytem o kilka punktów. Dzień dobry, zawsze będę pamiętał pańską życzliwość”.