Ślub Pani Fox

Był sobie raz stary lis z dziewięcioma ogonami, który wierzył, że jego żona nie jest mu wierna i chciał ją wystawić na próbę. Wyciągnął się pod ławą, nie ruszył ani jednej kończyny i zachowywał się jak martwy. Pani Lis poszła do swojego pokoju, zamknęła się w środku, a jej służąca, panna Kot, siedziała przy ogniu i gotowała. Kiedy dowiedziano się, że stary lis nie żyje, zgłosili się zalotnicy. Służąca usłyszała, że ​​ktoś stoi przy drzwiach i puka. Poszła i otworzyła, a to był młody lis, który powiedział:

„O co ci chodzi, panno Kot?

Śpisz czy się budzisz?

Odpowiedziała,

„Nie śpię, budzę się,

Czy chciałbyś wiedzieć, co robię?

Gotuję ciepłe piwo z masłem, tak miło,

Czy pan wejdzie i napije się także?

„Nie, dziękuję, proszę pani” – powiedział lis – „co robi pani Lis?”

Służąca odpowiedziała:

„Ona siedzi całkiem sama,

I sprawia, że ​​jęczy,

Jej małe oczy były całe czerwone,

Ponieważ stary pan Lis nie żyje.

„Powiedz jej, panienko, że jest tu młody lis, który chciałby się do niej zalecać.”

„Oczywiście, młody panie.”

Kot wchodzi po schodach, potknięcie, pułapka,

Do drzwi puka: puk, puk, puk,

„Pani Fox, czy jest pani w środku?”

„O tak, mój mały kotku” – zawołała.

„Zalotnik stoi tam przy drzwiach.”

„Powiedz mi, jaki on jest, moja droga?”

„Ale czy on ma dziewięć tak pięknych ogonów jak nieboszczyk pan Lis?”

„Och, nie” – odpowiedział kot – „ma tylko jedno”.

„W takim razie go nie chcę”. Panna Kot zeszła na dół i odesłała zalotnika. Wkrótce rozległo się kolejne pukanie i do drzwi stanął kolejny lis, który pragnął uwieść panią Lis. Miał dwa ogony, ale nie powiodło mu się lepiej niż pierwszemu. Potem nadeszły kolejne, każdy z jednym ogonem więcej niż drugi, ale wszystkie zostały odrzucone, aż w końcu nadszedł jeden, który miał dziewięć ogonów, jak stary pan Lis. Kiedy wdowa to usłyszała, radośnie rzekła do kota:

„Teraz otwórzcie szeroko bramy i drzwi,

I wynieście starego pana Lisa na zewnątrz.”

Ale gdy już miało się odbyć wesele, stary pan Lis wparował pod ławkę, osaczył pałkami cały ten motłoch i wyrzucił go wraz z panią Lis z domu.

Kiedy stary pan Lis umarł, wilk przyszedł jako zalotnik i zapukał do drzwi, a kot, który był służącym pani Lis, otworzył mu je. Wilk powitał ją i powiedział:

„Dzień dobry, pani Cat z Kehrewit,

Jak to możliwe, że siedzisz sam?

Co robisz dobrze?

Kot odpowiedział:

„W mleku łamię chleb tak słodki,

Czy pan mógłby wejść i zjeść?”

„Nie, dziękuję, pani Kot” – odpowiedział wilk. „Czy pani Lis nie ma w domu?”

Kot powiedział,

„Ona siedzi na górze w swoim pokoju,

Opłakując swój smutny los,

Opłakując tak boleśnie swój kłopot,

Bo starego pana Lisa już nie ma.

Wilk odpowiedział:

„Jeśli teraz potrzebuje męża,

Czy zatem zechce ona zejść niżej?”

Kot szybko wbiega po schodach,

I pozwala, by jej ogon latał tu i tam,

Aż do momentu, gdy podejdzie do drzwi salonu.

Z pięcioma złotymi pierścieniami puka do drzwi,

„Czy jesteś w środku, dobra Pani Lis?

Jeśli teraz potrzebujesz męża,

Czy zatem zechcesz zejść niżej?”

Pani Fox zapytała: „Czy ten dżentelmen ma na sobie czerwone pończochy i czy ma spiczaste usta?”

„Nie” odpowiedział kot.

„W takim razie on mi nie pomoże.”

Kiedy wilk odszedł, pojawiły się pies, jeleń, zając, niedźwiedź, lew i wszystkie leśne zwierzęta, jedno po drugim. Ale jednej z zalet, które posiadał stary pan Lis, ciągle brakowało i kot musiał nieustannie odprawiać zalotników. W końcu pojawił się młody lis. Wtedy pani Lis zapytała: „Czy ten pan ma na sobie czerwone pończochy i ma mały, spiczasty pyszczek?”

„Tak” – powiedział kot – „tak”.

„To niech wejdzie na górę” – rzekła pani Fox i nakazała służącemu przygotować ucztę weselną.

„Posprzątaj mi pokój tak czysto, jak potrafisz,

Otwórz okno i wyrzuć mojego starego!

Dla wielu pięknych, grubych myszy przywiózł,

A jednak o swojej żonie nigdy nie myślał,

Ale pożarł każdą, którą złapał.

Następnie odbyła się uroczystość zaślubin z młodym panem Lisem; panowie radowali się i tańczyli; a jeśli nie przestali, to tańczą dalej.