Poznawanie się

Jego płaszcz był zardzewiały, a kapelusz niemodny, ale okulary na nosie, spięte czarnym sznurkiem, dodawały mu dystyngowanego wyglądu, a jego maniery były żwawe i pewne siebie. Wczoraj wszedł do nowego sklepu spożywczego w Houston i serdecznie przywitał właściciela.

„Muszę się przedstawić” – powiedział. „Nazywam się ⸻ i mieszkam obok domu, do którego się właśnie wprowadziłeś. Widziałem cię w niedzielę w kościele. Nasz pastor też cię obserwował i po mszy powiedział: »Bracie ⸻, naprawdę musisz dowiedzieć się, kim jest ten inteligentnie wyglądający nieznajomy, który tak uważnie słuchał dzisiaj«. Jak ci się podobało kazanie?”

„Bardzo dobrze” – powiedział kupiec, wyjmując ze słoika dziwnie wyglądające porzeczki ze skrzydełkami.

„Tak, to bardzo elokwentny i pobożny człowiek. Nie prowadzisz długo interesów w Houston, prawda?”

„Trzy tygodnie” – powiedział sprzedawca, wyjmując nóż do sera z pudełka i odkładając go na półkę za sobą.

„Nasi ludzie” – powiedział mężczyzna o zardzewiałej cerze – „są serdeczni i gościnni. Nie ma dla nich zbyt ciepłego przyjęcia, jakiego nie okazaliby nowoprzybyłemu, a członkowie naszego kościoła są szczególnie przyjaźnie nastawieni do każdego, kto wpadnie do nas na nabożeństwo. Macie spory zapas towarów”.

„Tak, tak” – powiedział sprzedawca, odwracając się i spoglądając na zapas konserwowanych kalifornijskich owoców.

„Dopiero w zeszłym tygodniu miałem niezłą sprzeczkę z rzemieślnikiem, z którym współpracuję, za przysłanie mi towarów gorszej jakości. Masz pewnie jakieś dobre szynki, i takie podstawowe produkty jak kawa i cukier?”

„Tak” – odpowiedział sprzedawca.

„Moja żona była dziś rano u twojej żony i bardzo się z niej ucieszyła. O której godzinie twój wóz dostawczy przejeżdża naszą ulicą?”

„Słuchaj”, powiedział sklepikarz. „Wykupiłem tu stary zapas artykułów spożywczych i dokupiłem sporo nowych. Widzę twoje nazwisko w starych księgach rachunkowych, obciążone saldem 87,10 dolarów. Chciałeś dziś coś jeszcze?”

„Nie, proszę pana” – powiedział zardzewiały mężczyzna, prostując się i patrząc gniewnie przez okulary. „Wstąpiłem tylko z chrześcijańskiego obowiązku, żeby pana powitać, ale widzę, że nie jest pan tym, za kogo pana uważałem. Nie chcę żadnych zakupów. Widzę roztocza w tym serze z drugiej strony ulicy, a moja żona mówi, że pańska żona nosi halkę ze starego obrusu. Kilku członków naszej wspólnoty mówiło o tym, że pachniał pan grogiem w kościele i chrapał pan podczas modlitw. Moja żona odda mi ten kubek smalcu, który pożyczyła od pana dziś rano, tak szybko, jak tylko przyjdę z ostatnim zamówieniem ze sklepu, w którym handlujemy. Dzień dobry, proszę pana.”

Sprzedawca cicho szepnął: „Nikt nie będzie się ze mną bawił” i roztargnionym ruchem wydłubał kawałek ołowiu z jednego ze swoich ciężarków.