Nieudany eksperyment

W Teksasie jest stary, czarnoskóry kaznodzieja, który jest wielkim wielbicielem pastora Sama Jonesa. [2] W zeszłą niedzielę postanowił porzucić swój dawny styl napominania braci i rzucić gorący pocisk prosto w środek ich obozu, wzorem tak skutecznego działania słynnego ewangelisty z Georgii. Po odśpiewaniu hymnu na rozpoczęcie nabożeństwa i poprowadzeniu zgromadzenia w modlitwie przez zacnego diakona, stary kaznodzieja położył okulary na Biblii i zdjął je prosto z ramienia.

„Mój drogi, kochany” – powiedział – „nauczam was od pięciu lat, a łaska Boża nie przeniknęła do waszych hałaśliwych serc. Nigdy nie widziałem bardziej ordynarnego tłumu w tym kochanym zgromadzeniu. Teraz to Sam Wadkins siedzi na czwartej ławce po lewej. Czy ktoś mógłby mi pokazać bezwartościowego, tandetnego, podłego czarnucha w tej społeczności? Skąd te kurze pióra, które widziałem na jego podwórku, ten jęk? Niech się wstanie i wyjaśni?”

Brat Wadkins siedział w ławce, przewracając oczami i ciężko oddychając, ale był zaskoczony i nie odpowiedział.

„A Dar to Starszy Hoskins, po prawej. Wszyscy wiedzą, że to kłamliwy, leniwy, pijący piwo włóczęga. Żona go wspiera, bo pranie mu się opłaca. Co mu da krew Baranka? Ciekawe, czy myśli, że może trzymać się w kuchni przy Nowym Jeruzalem?”

Starszy Hoskins, sprowokowany tymi oskarżeniami, wstał i powiedział:

„To mi przypomina jedną rzecz. Nie pamiętam, żebym kiedyś pracował na drodze powiatowej przez trzydzieści dni w hrabstwie Bastrop i ukradł belę bawełny”.

„Kto to zrobił? Kto to zrobił?” powiedział pastor, zakładając okulary i wpatrując się w starca. „Kto ukradł tę bawełnę? Zdarłeś sobie gębę, czarnuchu, bo przyjdę i rozwalę ci ją na kawałki. Ten dureń sadza pannę Jinny Simpson. Spójrz na te piękne ubrania, które założyła. Spójrz na te buty, te strusie pióra, tę jedwabną talię i te białe majtki. Skąd ona ma pieniądze na te ubrania? Ona nic nie robi. Bóg ma oko na tę nędzną lafiryndę i chce ją wrzucić w płonącą siarkę i do ugaszalnego dołu.”

Panna Simpson wstała, jej strusie pióra zadrżały z oburzenia.

„Ty nędzny, kłamliwy, stary czarnuchu” – powiedziała. „Nie płacisz za nic w moich ubraniach. Może powiesz rozproszonemu zgromadzeniu, kto wczoraj dał ten wielki bukiet i ten dżib na cydr w górę płotu Lizie Jackson, kiedy jej stary poszedł do pracy?”

„To kłamstwo, ty podstępna, podstępna córko, ty debble. Byłem w moim domu, łajdacząc się w chuj dla złych sióstr i braci w tym kościele. Przyjdę i walnę cię w mordę, jeśli się nie zamkniesz. Jesteś skazany na ogień zniszczenia. Jesteś tylko nikczemnym zamiataczem przez cały rok. Widzę Billa Rodgersa, o którym wiadomo, że ma sfałszowane kości do gry w kości, i nigdy nie płaci ani centa za to, co je jego rodzina. Duch mój jest gotów uderzyć go w szyję. Duch mój jest gotów powstać i go wezwać.”

Bill Rodgers wstał i włożył kciuki w pachy kamizelki. „Potrafiłbym wymienić, panie” – powiedział – „pewnego gościa, który uciekł z rodziny pułkownika Yancy'ego, żeby grać z naznaczonymi cyjanami, jeśli tylko zechcę”.

„To bzdura” – powiedział kaznodzieja, zamykając Biblię i podwijając mankiety. „Uważaj, Billu Rodgersie, idę do ciebie”.

Kaznodzieja zszedł z ambony i ruszył w stronę Billa, ale panna Simpson pierwsza wciągnęła go w wełnę, a Sam Wadkins i starszy Hoskins szybko jej pomogli. Potem dołączyli do nich pozostali bracia i siostry, a latające śpiewniki i odgłos rozdzieranych ubrań świadczyły o tym, że styl głoszenia Sama Jonesa nie pasował do tego konkretnego kościoła.