Het verdwenen uur van de bakker

Dinsdagochtend om zes uur vond Tomas een warm brood op de toonbank van zijn afgesloten bakkerij. Het was gemaakt met karwijzaad, iets waar hij een hekel aan had en wat hij nooit in huis haalde. Zijn wandklok gaf vijf uur aan.

De achterdeur zat op slot. De meelzakken waren onaangeroerd. Alleen de kleine reservesleutel ontbrak aan het haakje.

Hij riep zijn leerling, Ada, die arriveerde met een krant en een volkomen begrijpelijke wens om te slapen.

'Iemand probeert me bang te maken,' zei Tomas.

Ada sneed het brood aan. Het midden was ongelijkmatig gebakken; de bezoeker was niet bekend met de oude oven. Onder het aanrecht vond ze een korrel donker rogge en een natte voetafdruk, breder bij de teen dan bij de hiel.

'Je oom?' opperde ze.

“Hij is twintig jaar geleden verhuisd.”

“Uw huisbaas?”

“Ik had een rekening achtergelaten.”

De klok was niet stilgevallen. Iemand had hem opgewonden en een uur teruggezet. Tomas kon geen andere reden bedenken dan kwaadwilligheid.

Ada ging naar buiten. De stoep was droog, behalve onder de openbare waterpomp. Daar was een man een paar te grote laarzen aan het wassen. Hij droeg de oude schoolsjaal van Tomas, hoewel zijn schooltijd al drieënveertig jaar eerder was afgelopen.

De man stelde zich voor als Rudi. Zijn zus had ooit de kamer boven de bakkerij gehuurd. Hij was gekomen om een ​​blikje op te halen dat ze had achtergelaten.

'Waarom dan dat brood?' vroeg Ada.

“Ze heeft me leren bakken. Dat leek me wel gepast.”

“En de klok?”

Rudi staarde haar aan. 'Het ging te langzaam. Ik heb het gecorrigeerd.'

Ada keek naar de kerktoren. De wijzers gaven half acht aan. Rudi's horloge gaf half zes aan.

Hij was 's nachts gereisd vanuit een land waar de klokken nog niet verzet waren. De vreemde bezoeker had er zorgvuldig voor gezorgd dat elke klok die hij tegenkwam verkeerd stond.

Tomas arriveerde net toen Rudi de vermiste sleutel tevoorschijn haalde. De eigenaar had hem die jaren geleden uitgeleend, toen Tomas herstellende was van een operatie en zijn zus hem hielp in de winkel. Hij was vergeten hem terug te brengen.

In het blikje zaten recepten, een foto en een briefje gericht aan Tomas. Rudi's zus was in februari overleden. Tomas zat op de stenen rand van de waterpomp om haar handschrift te lezen.

Ada vroeg niet wat er op het briefje stond. Ze ging terug naar de bakkerij, zette de klok weer aan en zette de waterkoker aan. Toen de twee mannen terugkwamen, serveerde ze het mysterieuze brood met boter.

Tomas at twee plakken. "Te veel karwijzaad," zei hij, en vroeg Rudi om het recept achter te laten.