De bijenkoningin

Twee koningszonen trokken er eens op uit om avonturen te beleven en raakten zo losbandig en wanordelijk dat ze nooit meer thuiskwamen. De jongste, die Simpel werd genoemd, ging op zoek naar zijn broers, maar toen hij hen eindelijk vond, spotten ze met hem omdat hij dacht dat hij met zijn simpelheid de wereld wel zou doorkruisen, terwijl zij twee, die zoveel slimmer waren, de weg niet konden vinden. Ze trokken alle drie samen verder en kwamen bij een mierenhoop. De twee oudsten wilden de mierenhoop vernietigen, om de kleine mieren in paniek rond te zien kruipen en hun eieren te zien dragen, maar Simpel zei: "Laat de beestjes met rust; ik sta niet toe dat jullie ze storen." Toen trokken ze verder en kwamen bij een meer, waar veel eenden zwommen. De twee broers wilden er een paar vangen en braden, maar Simpel stond het niet toe en zei: "Laat de beestjes met rust, ik sta niet toe dat jullie ze doden." Eindelijk kwamen ze bij een bijennest, waarin zoveel honing zat dat het uit de stam van de boom stroomde. De twee wilden een vuur maken onder de boom en de bijen verstikken om de honing te bemachtigen, maar Simpleton hield hen opnieuw tegen en zei: "Laat de dieren met rust, ik sta jullie niet toe ze te verbranden." Uiteindelijk kwamen de drie broers aan bij een kasteel waar stenen paarden in de stallen stonden en geen mens te bekennen was. Ze liepen door alle zalen tot ze helemaal aan het einde bij een deur kwamen met drie sloten. In het midden van de deur zat echter een klein raampje, waardoor ze de kamer in konden kijken. Daar zagen ze een klein grijs mannetje aan een tafel zitten. Ze riepen hem, een keer, een keer, maar hij hoorde hen niet; uiteindelijk riepen ze hem voor de derde keer, waarop hij opstond, de sloten opende en naar buiten kwam. Hij zei echter niets, maar leidde hen naar een rijk gedekte tafel, en nadat ze gegeten en gedronken hadden, bracht hij ieder van hen naar een slaapkamer. De volgende ochtend kwam het kleine grijze mannetje naar de oudste, wenkte hem en leidde hem naar een stenen tafel, waarop drie taken stonden gegraveerd, door de uitvoering waarvan het kasteel bevrijd kon worden. De eerste was dat in het bos, onder het mos, de parels van de prinses lagen, duizend in totaal, die moesten worden opgeraapt, en als er voor zonsondergang ook maar één parel ontbrak, zou degene die ernaar had gezocht in steen veranderen. De oudste ging erheen en zocht de hele dag, maar toen die voorbij was, had hij er slechts honderd gevonden, en wat op de tafel stond geschreven, gebeurde: hij veranderde in steen. De volgende dag waagde de tweede broer zich aan het avontuur; het liep hem echter niet veel beter af dan bij de oudste; hij vond niet meer dan tweehonderd parels en werd in steen veranderd. Eindelijk was ook Simpleton aan de beurt. Hij zocht in het mos. Het was echter zo moeilijk om de parels te vinden, en hij vorderde zo langzaam, dat hij op een steen ging zitten en begon te huilen. Terwijl hij daar zat, kwam de koning van de mieren, wiens leven hij ooit had gered, met vijfduizend mieren. Al snel hadden de kleine beestjes alle parels verzameld en op een hoop gelegd. De tweede taak was echter om de sleutel van de slaapkamer van de koningsdochter uit het meer te halen. Toen Simpleton bij het meer aankwam, zwommen de eenden die hij had gered naar hem toe, doken naar beneden en haalden de sleutel uit het water. Maar de derde taak was de moeilijkste; van de drie slapende dochters van de koning moest de jongste en meest geliefde worden gevonden. Ze leken echter sprekend op elkaar en verschilden alleen van elkaar doordat ze verschillende zoetigheden hadden gegeten voordat ze in slaap vielen: de oudste een beetje suiker, de tweede een beetje siroop en de jongste een lepeltje honing. Toen kwam de bijenkoningin, die Simpleton tegen het vuur had beschermd, en proefde de lippen van alle drie. Uiteindelijk bleef ze zitten op de mond die honing had gegeten, en zo herkende de koningszoon de juiste prinses. Toen was de betovering voorbij; alles ontwaakte uit zijn slaap en degenen die in steen waren veranderd, kregen hun natuurlijke gedaante terug. Simpleton trouwde met de jongste en liefste prinses, en na de dood van haar vader werd hij koning. Zijn twee broers namen de twee andere zussen in hun huwelijk.