Królowa Pszczół

Dwaj synowie królewscy wyruszyli kiedyś na poszukiwanie przygód i popadli w dziki, chaotyczny tryb życia, tak że nigdy nie wrócili do domu. Najmłodszy, zwany Głupim, wyruszył na poszukiwanie braci, ale kiedy w końcu ich odnalazł, wyśmiewali go za to, że myślał, iż dzięki swojej prostocie może on przemierzyć świat, podczas gdy oni dwaj nie dali rady, a jednocześnie byli o wiele mądrzejsi. Wszyscy trzej wyruszyli razem i dotarli do mrowiska. Starszy chciał je zniszczyć, widząc małe mrówki pełzające w przerażeniu i zabierające jaja, ale Głupi powiedział: „Zostawcie te stworzenia w spokoju; nie pozwolę wam ich niepokoić”. Poszli więc dalej i dotarli do jeziora, po którym pływało mnóstwo kaczek. Dwaj bracia chcieli złapać parę i upiec je, ale Głupi nie pozwolił, mówiąc: „Zostawcie te stworzenia w spokoju; nie pozwolę wam ich zabijać”. W końcu dotarli do pszczelego gniazda, w którym było tak dużo miodu, że wypłynął z pnia drzewa, gdzie stał. Obaj chcieli rozpalić pod drzewem ogień i udusić pszczoły, aby zabrać miód, ale Głupi ponownie ich powstrzymał i powiedział: „Zostawcie te stworzenia w spokoju, nie pozwolę wam ich spalić”. W końcu trzej bracia dotarli do zamku, gdzie w stajniach stały kamienne konie i nie było widać żadnej ludzkiej istoty. Przeszli przez wszystkie korytarze, aż na samym końcu dotarli do drzwi, w których znajdowały się trzy zamki. Pośrodku drzwi znajdowała się jednak mała szyba, przez którą mogli zajrzeć do pokoju. Tam zobaczyli małego, szarego człowieczka siedzącego przy stole. Zawołali go raz, drugi, ale nie usłyszał; w końcu zawołali go po raz trzeci, gdy wstał, otworzył zamki i wyszedł. Nic jednak nie powiedział, tylko zaprowadził ich do bogato zastawionego stołu, a gdy już zjedli i napili się, zabrał każdego z nich do sypialni. Następnego ranka mały, szary człowieczek przyszedł do najstarszego, skinął na niego i zaprowadził go do kamiennego stołu, na którym wypisane były trzy zadania, dzięki którym zamek mógł zostać zdobyty. Pierwsze było takie, że w lesie, pod mchem, leżały perły księżniczki, tysiąc, które należało zebrać, a jeśli do zachodu słońca brakowałoby jednej perły, ten, kto ich szukał, miał zostać zamieniony w kamień. Najstarszy poszedł tam i szukał cały dzień, ale kiedy dobiegł końca, znalazł tylko sto, a to, co było napisane na stole, spełniło się i on sam został zamieniony w kamień. Następnego dnia drugi brat podjął się tej przygody; nie powiodła się ona jednak z nim o wiele lepiej niż ze najstarszym; nie znalazł więcej niż dwieście pereł i został zamieniony w kamień. W końcu przyszła kolej na Głuptasa, który szukał w mchu. Znalezienie pereł było jednak tak trudne, a on poruszał się tak wolno, że usiadł na kamieniu i zapłakał. A gdy tak siedział, przybył Król Mrówek, któremu kiedyś uratował życie, z pięcioma tysiącami mrówek i wkrótce te małe stworzonka zebrały wszystkie perły i ułożyły je w stos. Drugim zadaniem było jednak wydobycie z jeziora klucza do sypialni córki króla. Kiedy Głuptas dotarł do jeziora, kaczki, które uratował, podpłynęły do ​​niego, zanurkowały i wydobyły klucz z wody. Lecz trzecie zadanie było najtrudniejsze; spośród trzech śpiących córek króla poszukiwano najmłodszej i najdroższej. Były one jednak do siebie identyczne i można je było odróżnić jedynie po tym, że zjadły różne słodycze przed zaśnięciem; najstarsza trochę cukru; druga trochę syropu; a najmłodsza łyżeczkę miodu. Wtedy przyszła królowa pszczół, którą Głupi chronił przed ogniem, i skosztowała ust wszystkich trzech, a w końcu pozostała na ustach, które zjadły miód, i tak syn króla rozpoznał właściwą księżniczkę. Wtedy czar prysł; wszystko zostało uwolnione ze snu, a ci, którzy zostali przemienieni w kamień, odzyskali swoje naturalne kształty. Głupi poślubił najmłodszą i najsłodszą księżniczkę, a po śmierci jej ojca został królem, a jego dwaj bracia otrzymali dwie pozostałe siostry.