De oude man is weer jong geworden.

In de tijd dat onze Heer nog op aarde leefde, stopten Hij en Petrus op een avond bij een smid en kregen daar gratis onderdak. Toen kwam er een arme bedelaar, die zwaar gebukt ging onder ouderdom en zwakte, naar het huis van de smid en smeekte om een ​​aalmoes. Petrus had medelijden met hem en zei: "Heer en meester, als het U behaagt, verlicht zijn kwellingen, zodat hij in zijn eigen levensonderhoud kan voorzien."

De Heer zei vriendelijk: "Smid, leen me je smidse en doe er wat kolen in, dan zal ik deze zieke oude man weer jong maken." De smid was heel graag bereid, en Petrus blies op de blaasbalg. Toen het kolenvuur hoog oplaaide, nam onze Heer de kleine oude man, duwde hem in de smidse, midden in het gloeiende vuur, zodat hij gloeide als een rozenstruik, en prees God met luide stem. Daarna ging de Heer naar het blusbad, legde de gloeiende kleine man erin zodat het water hem omsloot, en nadat hij hem zorgvuldig had afgekoeld, gaf hij hem zijn zegen. Zie, de kleine man sprong er behendig uit, fris, recht, gezond en alsof hij nog maar twintig was. De smid, die alles nauwlettend had gadegeslagen, nodigde hen allen uit voor het avondeten. Hij had echter een oude, halfblinde, kromme schoonmoeder die naar de jongen toe ging en hem met grote ernst vroeg of hij zich erg aan het vuur had verbrand. Hij antwoordde dat hij zich nog nooit zo op zijn gemak had gevoeld en dat hij in de gloeiende hitte had gezeten alsof hij in koele dauw had gezeten. De woorden van de jongeman galmden de hele nacht in de oren van de oude vrouw, en de volgende ochtend, toen de Heer weer was vertrokken en de smid hartelijk had bedankt, bedacht deze dat hij zijn oude schoonmoeder ook weer jong kon maken, aangezien hij alles zo zorgvuldig had afgewacht en het binnen zijn vakgebied viel. Dus ging hij bij haar langs om te vragen of zij ook zin had om rond te huppelen als een meisje van achttien.

Ze zei: "Van harte, want de jongeman is er zo goed uitgekomen." Dus maakte de smid een groot vuur en duwde de oude vrouw erin. Ze kronkelde heen en weer en slaakte vreselijke kreten van angst.

'Blijf stilzitten; waarom schreeuw en spring je zo?' riep hij, en terwijl hij sprak blies hij opnieuw op de blaasbalg tot al haar vodden verbrand waren. De oude vrouw huilde onophoudelijk, en de smid dacht bij zichzelf: 'Ik heb de juiste techniek nog niet helemaal onder de knie,' en hij haalde haar eruit en gooide haar in het afkoelbad. Toen schreeuwde ze zo hard dat de vrouw van de smid boven en haar schoondochter het hoorden, en ze renden allebei naar beneden en zagen de oude vrouw in een hoopje in het afkoelbad liggen, huilend en schreeuwend, met een gerimpeld en verschrompeld gezicht. Daarop waren de twee, die beiden zwanger waren, zo bang dat diezelfde nacht twee jongens werden geboren die niet op mensen leken, maar op apen, en ze renden het bos in, en uit hen ontstond het apengeslacht.