Stary człowiek znów stał się młody

W czasach, gdy nasz Pan jeszcze stąpał po ziemi, pewnego wieczoru wraz ze św. Piotrem zatrzymali się u kowala i otrzymali darmowy nocleg. Wtedy zdarzyło się, że biedny żebrak, ledwo skrępowany wiekiem i chorobą, przyszedł do tego domu i prosił kowala o jałmużnę. Święty Piotr ulitował się nad nim i powiedział: „Panie i Mistrzu, jeśli zechcesz, ulecz go z jego mąk, aby mógł zarobić na własny chleb”.

Pan powiedział łaskawie: „Kowalu, pożycz mi swoją kuźnię i nałóż mi trochę węgli, a wtedy odmłodzę tego schorowanego starca”. Kowal był bardzo chętny, a św. Piotr dmuchnął w miech, a gdy ogień z węgla rozbłysnął szeroko i wysoko, nasz Pan wziął małego starca, wepchnął go do kuźni w sam środek rozpalonego ognia, tak że płonął jak krzak róży i chwalił Boga donośnym głosem. Potem Pan podszedł do kadzi, włożył do niej rozżarzonego małego człowieczka, tak że woda zamknęła się nad nim, a po ostrożnym ostudzeniu dał mu swoje błogosławieństwo, gdy oto mały człowieczek zwinnie wyskoczył, wyglądając świeżo, prosto, zdrowo i jakby miał zaledwie dwadzieścia lat. Kowal, który bacznie i uważnie obserwował wszystko, zaprosił ich wszystkich na wieczerzę. On jednak miał starą, półślepą, krzywą teściową, która poszła do młodzieńca i z wielką powagą zapytała, czy ogień go bardzo poparzył. Odpowiedział, że nigdy nie czuł się wygodniej i że siedział w czerwonym upale, jakby był w chłodnej rosie. Słowa młodzieńca brzmiały echem w uszach staruszki przez całą noc, a wczesnym rankiem następnego dnia, gdy Pan znów odszedł i serdecznie podziękował kowalowi, ten ostatni pomyślał, że mógłby odmłodzić swoją starą teściową, skoro tak pilnie wszystkiego pilnował, a to leżało w zakresie jego zawodu. Zadzwonił więc, aby zapytać, czy ona również chciałaby poskakać jak osiemnastoletnia dziewczyna.

Powiedziała: „Z całego serca, skoro młodzieniec tak dobrze z tego wyszedł”. Więc kowal rozpalił wielki ogień i wrzucił do niego staruszkę, a ona wiła się na wszystkie strony i wydawała przerażające krzyki morderstwa.

„Siedź spokojnie; czemu tak krzyczysz i skaczesz?” krzyknął i mówiąc to, znów zadął w miech, aż wszystkie jej szmaty się spaliły. Staruszka płakała bez przerwy, a kowal pomyślał sobie: „Nie mam w tym wprawy”, wyciągnął ją i wrzucił do wanny chłodzącej. Wtedy krzyknęła tak głośno, że żona kowala na górze i jej synowa usłyszały to i obie zbiegły na dół, i zobaczyły staruszkę leżącą w wannie chłodzącej, wyjącą i krzyczącą, z twarzą pomarszczoną, pomarszczoną i całkowicie zdeformowaną. Wtedy te dwie, które były w ciąży, były tak przerażone, że tej samej nocy urodziło się dwóch chłopców, którzy nie byli stworzeni jak ludzie, ale jak małpy, i pobiegli do lasu, a z nich narodził się ród małp.