Aslan ile Fare

Bir fare, uyuyan bir aslanın pençesinin üzerinden hızla geçti. Aslan uyandı ve onu kocaman bir ayağının altında yakaladı.

“Lütfen bırakın beni,” dedi fare. “Bir gün size yardım edebilirim.”

Aslan o kadar güldü ki fare pençesinin titrediğini hissetti. Kulağından büyük olmayan bir canlı ona ne hizmet edebilirdi? Yine de verilen söz onu eğlendirdi ve ayağını kaldırdı.

Birkaç gün sonra aslan bir avcının ağına bastı. İpler çevresinde havaya fırladı. Yelesi dolaşana, altındaki toprak kazılana kadar çırpındı, ama her hareket düğümleri daha da sıktı.

Kükremesi ağaçların arasından yayıldı. Fare yuvasından duyup koşarak geldi. Aslanı iki kalın gövde arasında sımsıkı tutulmuş buldu.

“Kıpırdamayın,” dedi. “Siz çekiştirirken çalışamam.”

Aslan, kendisi için güç olsa da söyleneni yaptı. Fare bir ipe tırmanıp kemirmeye başladı. Büyük sessizlikte dişleri küçük bir ses çıkarıyordu. Lifler birer birer koptu.

Sonunda bir ip koptu. Aslan açıklığa hafifçe yüklendi ve ağ ayaklarının çevresinde gevşeyip düştü.

Fare bıyığındaki bir lifi temizledi. Aslan başını indirdi; artık ikisinin de bağırmasına gerek kalmadan birbirlerine bakabiliyorlardı.

“Verdiğin sözü hatırlıyorum,” dedi.

“Ben de,” dedi fare.

Bu kez ikisi de gülmedi.