Lew i mysz

Mysz przebiegła po łapie śpiącego lwa. Lew obudził się i przytrzymał ją pod jedną olbrzymią łapą.

„Proszę, puść mnie”, powiedziała. „Może pewnego dnia będę mogła ci pomóc”.

Lew śmiał się tak mocno, że mysz czuła drżenie jego łapy. Jaką przysługę mogłoby mu wyświadczyć stworzenie nie większe od jego ucha? Mimo to obietnica go rozbawiła i podniósł łapę.

Kilka dni później lew wpadł w sieć myśliwego. Liny poderwały się wokół niego. Walczył, aż splątała mu się grzywa, a ziemia pod nim została zryta, lecz każde szarpnięcie zaciskało węzły mocniej.

Jego ryk niósł się między drzewami. Mysz usłyszała go w swojej norce i przybiegła. Znalazła lwa mocno uwięzionego między dwoma grubymi pniami.

„Nie ruszaj się”, powiedziała. „Nie mogę pracować, kiedy ciągniesz”.

Lew usłuchał, choć było to dla niego trudne. Mysz wspięła się na linę i zaczęła gryźć. Jej zęby wydawały cichy odgłos w wielkiej ciszy. Włókno po włóknie ustępowało.

W końcu jeden sznur pękł. Lew delikatnie naparł na otwór i sieć opadła luźno wokół jego łap.

Mysz strąciła włókno z wąsów. Lew opuścił głowę tak nisko, że mogli spojrzeć na siebie, nie musząc krzyczeć.

„Pamiętam twoją obietnicę”, powiedział.

„Ja też”, odparła mysz.

Tym razem żadne się nie śmiało.