สิงโตกับหนู

หนูวิ่งข้ามอุ้งเท้าสิงโตหลับ สิงโตตื่นแล้วจับเธอใต้เท้ามหึมา

“ปล่อยฉันเถอะ” เธอพูด “วันหนึ่งฉันอาจช่วยคุณได้”

สิงโตหัวเราะแรงจนหนูรู้สึกเท้าสั่น สิ่งมีชีวิตไม่ใหญ่กว่าใบหูจะทำอะไรให้เขาได้ แต่คำสัญญาชวนขัน เขาจึงยกเท้า

หลายวันต่อมา สิงโตเหยียบตาข่ายนายพราน เชือกดีดล้อม เขาดิ้นจนแผงคอพันยุ่ง พื้นใต้ตัวถูกขุดกระจุย แต่ทุกการดิ้นรัดปมแน่นขึ้น

เสียงคำรามไปทั่วต้นไม้ หนูได้ยินจากโพรงแล้ววิ่งมา พบสิงโตถูกตรึงระหว่างลำต้นหนาสองต้น

“อยู่นิ่ง ๆ” เธอบอก “ฉันทำงานไม่ได้เวลาคุณดึง”

สิงโตเชื่อฟังแม้เป็นเรื่องยาก หนูปีนเชือกแล้วแทะ ฟันเธอส่งเสียงเล็กในความเงียบใหญ่ เส้นใยขาดทีละเส้น

ในที่สุดเชือกเส้นหนึ่งขาด สิงโตดันช่องอย่างเบามือ ตาข่ายหลุดลงรอบเท้า

หนูปัดเส้นใยจากหนวด สิงโตก้มจนมองกันได้โดยไม่ต้องตะโกน

“ฉันจำคำสัญญาเธอได้” เขาพูด

“ฉันก็จำได้” หนูตอบ

คราวนี้ไม่มีใครหัวเราะ