Balıkçı ile Karısı
Deniz kıyısında gerçekleşen bir dilek, sonu olmayan bir merdivenin ilk basamağı olur.
Bir balıkçı konuşan bir pisi balığı yakaladı. Balık, büyülenmiş bir prens olduğunu açıkladı. Balıkçı konuşan bir prensi yemek istemedi; onu geri bıraktı.
Karısı olanları duyunca neden hiçbir şey istemediğini sordu. Kulübeleri perişandı. Balık onlara elbette küçük bir ev verebilirdi.
Balıkçı kıyıya döndü. Su artık berrak değildi, ama çağırınca pisi balığı geldi. Eve vardığında kulübenin yerinde derli toplu bir ev duruyordu.
Karısı kısa bir süre memnun kaldı. Sonra bir şato istedi. Şatodan sonra taç geldi. Tacın ardından daha büyük yetki, sonra daha da büyük yetki.
Balıkçı her seferinde konuşmayı daha az isteyerek kıyıya yürüdü. Deniz koyulaştı. Dalgalar kumu dövdü. Yine de her dilek gerçekleşti ve her yeni oda, karısına sahip olmadığı daha büyük bir odayı fark ettiriyor gibiydi.
Sonunda gün doğumunu izlerken güneşle ayın kendileri üzerinde güç istedi.
Balıkçı pisi balığını çağırırken fırtınada ayakta güçlükle duruyordu. İsteği, kıyıya vuran dalgalardan daha küçük bir sesle iletti.
“Eve git,” dedi balık.
Suyun yanında eski kulübeyi buldu. Karısı kapıda oturuyordu; etrafında eskiden sahip oldukları her şey vardı.
Balıkçı oltasını kaldırdı. Pencerenin ötesinde deniz kendi isteğince hareket ediyor, güneş kimseden izin almadan yolculuğunu sürdürüyordu.
Geleneksel bir öykünün özgün yeniden anlatımı.
Okur sohbeti
Sohbeti başlatın.
