O rybaku i jego żonie
Życzenie spełnione nad morzem staje się pierwszym stopniem schodów bez końca.
Rybak złowił flądrę, która mówiła. Ryba wyjaśniła, że jest zaklętym księciem. Rybak nie miał ochoty zjadać mówiącego księcia, więc wypuścił ją z powrotem.
Kiedy żona usłyszała, co się stało, zapytała, dlaczego o nic nie poprosił. Ich chatka była nędzna. Ryba na pewno mogła podarować im domek.
Rybak wrócił na brzeg. Woda nie była już przejrzysta, ale flądra przypłynęła na wołanie. Kiedy dotarł do domu, tam, gdzie była chatka, stał schludny domek.
Przez krótką chwilę żona była zadowolona. Potem zapragnęła zamku. Po zamku przyszła korona. Po koronie większa władza, a po niej jeszcze większa.
Za każdym razem rybak szedł na brzeg z mniejszą ochotą do mówienia. Morze ciemniało. Fale biły o piasek. A jednak każde życzenie się spełniało i każdy nowy pokój zdawał się skłaniać żonę, by dostrzegła większy, którego nie miała.
W końcu, patrząc na wschód słońca, zażądała władzy nad samym słońcem i księżycem.
Rybak ledwo trzymał się na nogach wśród sztormu, wołając flądrę. Przekazał prośbę głosem cichszym od przyboju.
„Idź do domu”, powiedziała ryba.
Znalazł nad wodą starą chatkę. Żona siedziała w progu, otoczona wszystkim, co posiadali wcześniej.
Rybak odłożył wędkę. Za oknem morze poruszało się zgodnie z własnymi życzeniami, a słońce kontynuowało podróż, nikogo nie pytając o pozwolenie.
Autorskie opowiedzenie na nowo tradycyjnej historii.
Dyskusja czytelników
Rozpocznij rozmowę.
