De visser en zijn vrouw
Een wens die aan zee wordt vervuld, blijkt de eerste stap op een trap zonder einde.
Een visser ving een bot die kon praten. Hij was een betoverde prins, legde de vis uit. De visser had geen zin om een pratende prins op te eten en zette hem terug.
Toen zijn vrouw hoorde wat er was gebeurd, vroeg ze waarom hij niets had gevraagd. Hun hut was ellendig. Die vis kon hun toch zeker een huisje geven.
De visser ging terug naar de kust. Het water was niet langer helder, maar de bot kwam toen hij riep. Tegen de tijd dat hij thuis was, stond er een net huisje waar de hut had gestaan.
Een poosje was zijn vrouw tevreden. Toen wilde ze een kasteel. Na het kasteel kwam een kroon. Na de kroon kwam meer gezag, en daarna nog groter gezag.
Elke keer liep de visser met minder zin om te spreken terug naar de kust. De zee werd donkerder. Golven beukten op het zand. Toch werd elke wens vervuld, en elke nieuwe kamer leek zijn vrouw te wijzen op een grotere kamer die ze niet bezat.
Ten slotte eiste ze, terwijl ze naar de zonsopgang keek, macht over de zon en de maan zelf.
De visser kon nauwelijks overeind blijven in de storm toen hij de bot riep. Hij bracht het verzoek over met een stem die kleiner was dan de branding.
‘Ga naar huis’, zei de vis.
Hij vond de oude hut bij het water. Zijn vrouw zat in de deuropening, omringd door alles wat ze vroeger hadden bezeten.
De visser borg zijn hengel op. Buiten het raam bewoog de zee naar haar eigen wensen en zette de zon zijn reis voort zonder iemand toestemming te vragen.
Een oorspronkelijke navertelling van een traditioneel verhaal.
Gesprek tussen lezers
Begin het gesprek.
